TV Krant

Hail Caesar! (2016)


hail-Caesar_.jpg
In ‘Hail, Caesar!’ volgen we een regelaar bij een filmmaatschappij die moet zorgen dat alles op rolletjes loopt. Door de vele extravagante sets oogt de film fraai en origineel, maar ‘Hail, Caesar!’ haalt niet het niveau dat we van de broertjes Coen gewend zijn.

Rond 1950 zit Hollywood aan het eind van een gouden periode. De jaren daarvoor werden er veel meer films gemaakt dan nu. Op het hoogtepunt van de populariteit produceerde Hollywood tachtig procent van alle films die wereldwijd gemaakt werden, en die films werden zo goed bezocht dat op een willekeurige dag een op de zes Amerikanen in de bioscoopzaal zat. Sommige filmstudio’s brachten wel drie of vier films per week uit, het ging vaak vooral om de kwantiteit en niet om de kwaliteit.

Geen toekomst
In de nadagen van die bloei-periode volgen we fixer Eddie Mannix (Josh Brolin) van Capitol Pictures. Hij is een zogenaamde ‘regelaar’, hij plaatst de juiste acteur bij de film en als die uitverkorene eventueel niet kan, is nummer twee, drie of vier op de lijst ook niet zo’n bezwaar. Als er maar doorgewerkt wordt, want er moeten films gemaakt worden. En veel ook. De grootste problemen voor Mannix zijn op het moment: een westernacteur (Alden Ehrenreich) die niet overweg kan met drama, een alleenstaande actrice (Scarlett Johansson) die haar zwangerschap verborgen houdt voor de pers, twee drammerige roddeljournalistes (beiden gespeeld door Frances McDormand) en met name de ontvoering van steracteur Baird Whitlock (George Clooney), die de hoofdrol heeft in een groots Romeins filmspektakel. Bovendien krijgt Eddie het aanbod om voor Lockheed te werken. Volgens de headhunter is de vliegtuigindustrie een veel betere werkplek: “Dat is de toekomst, nu mensen allemaal een tv krijgen gaat niemand meer naar de film.”

Losse verhaaltjes
‘Hail, Caesar!’ duurt iets meer dan anderhalf uur, maar zit propvol losse verhaaltjes. Die worden weliswaar verbonden door regelaar Eddie, maar het voelt toch aan als los zand. Schrijvers die minimale communistische dingetjes in films stoppen, een vreemde adoptieconstructie, de verwijzingen naar andere films en het getwijfel over het aanbod van Lockheed: het is allemaal wat te veel voor één film. Gelukkig leven de gebroeders Coen (‘No country for old men’, ‘Fargo’) zich wel uit in fraai in beeld gebrachte filmscènes. En dat is smullen, bijvoorbeeld met Scarlett Johansson in een overdadig musicalnummer in en boven een zwembad, of een spectaculair tapdansnummer met de als matroos verklede Channing Tatum. Een ander verrassend moment bestaat uit een westernacteur die lasso werpt met een sliert spaghetti... Het tijdsbeeld en dergelijke losse scènes zorgen ervoor dat iedereen toch tevreden de bioscoopzaal verlaat. Maar of Caesar zijn duim omhoog zou steken voor deze film, wagen we te betwijfelen.

Vandaag op TV