TV Krant

ParaNorman (2012)


paranorman.jpg
‘ParaNorman’ is een geanimeerde familiefilm met een fijn duister sfeertje. Het draait om de 11-jarige, paranormaal begaafde Norman, die met de doden kan praten. Komt dat even goed uit als zijn woonplaats wordt aangevallen door zombies!

Films met poppen: altijd lastig. Zowel voor de kijkers als voor de makers. Want de eerste groep worstelt met het vooroordeel rond het woord ‘poppen’. Je denkt dan toch aan kleutermeisjes, die gezellig met hun barbiepoppen een theekransje vormen. Dus waarom zou A: elke jongen, en B: überhaupt iedereen boven de tien jaar naar een poppenfilm willen gaan? En voor de makers is het lastig omdat het enorm veel tijd kost. Bij een stop-motion film als ‘ParaNorman’ wordt de scène ‘gefotografeerd’, en daarna wordt alles net een fractie anders neergezet. Als je beseft dat er 24 van zulke fracties in één seconde gaan, begrijp je hoe arbeidsintensief het is om een film van anderhalf uur film te maken. Uiteindelijk is de filmstudio maar liefst vijf jaar bezig geweest om ‘ParaNorman’ te maken.

Winnaar
Een even arbeidsintensieve ontstaansgeschiedenis had het eerder dit jaar uitgekomen ‘The PIrates!’ Maar die –overigens briljante- film mikte op een veel breder publiek. Piraten zijn, sinds Johnny Depp de rol van Jack Sparrow aannam in de ‘Pirates of the Caribbean’-reeks, weer helemaal hip. En ‘The Pirates!’ is een film met een luchtig verhaal, vol grappen. ‘ParaNorman’ is veel duisterder van toon en sfeer, en richt zich hierdoor juist niet op de grote meute. Toch denken wij dat ‘ParaNorman’ een winnaar is. Over tien jaar zullen veel hedendaagse kinderfilms vergeten zijn, terwijl ‘Paranorman’ dan nog niets aan kracht en kwaliteit heeft ingeboet. Je kan hem nu al plaatsen in het rijtje illustere soortgenoten als ‘The nightmare before Christmas’, ‘The corpse bride’ en ‘Coraline’. Allen donkere films die jong en oud weten te bekoren.

Heks
Haal het ‘Para’ van de titel af en je hebt Norman. Dit buitenbeentje heeft hele gesprekken met zijn oma. Op zich niet vreemd, ware het niet dat zij al jaren dood is. De 11-jarige scholier kan dus contact maken met de geestenwereld. Hij vindt het niet eng, maar de buitenwereld vindt hem maar raar. Als een zonderlinge oom is overleden, komt diens geest Norman waarschuwen: 300 jaar geleden is een heks in hun stadje Blithe Hollow ter dood veroordeeld. Als er nu niet een bezwering op haar graf wordt uitgesproken, zal de heks wraak te nemen. De bezwering mislukt, en een stel zombies komt het stadje terroriseren. Norman moet de boel redden. Om hem te helpen heeft hij een aparte groep om zich heen verzameld, bestaande uit het gezette mede-buitenbeentje Neil, diens spierbundelbroer Mitch, pestkop Alvin en Normans leeghoofdige zus Courtney.

Roald Dahl
Het soms wat lugubere toontje zal kinderen niet afschrikken. Meesterverteller Roald Dahl zei ooit dat kinderen geen behoefte hebben aan zoetsappige verhalen, maar juist houden van enge en smerige dingen. Een goed voorbeeld uit de film is als Norman een boek moet pakken… uit de handen van zijn overleden oom. De lijkstijfheid is al ingetreden, dus die vingers zitten muurvast geklemd om het boek. Norman trekt en wrikt, waardoor het lijk rechtop komt te staan en uiteindelijk bovenop het elfjarige jochie belandt. Een lodderige tong rolt uit ooms mond, en ‘likt’ Normans gezicht als was hij een enthousiaste hond. Beetje griezelig maar tegelijkertijd erg geestig. Doordat het met karikaturale poppen wordt gespeeld is ‘ParaNorman’ overigens nergens echt te eng.

Uitstraling
De personages (of popponages?) lijken er op het eerste gezicht simpel uit te zien. Maar ze zijn zó gevormd dat ieder precies de juiste uitstraling heeft. Zo ziet Mitch, met zijn belachelijk grote torso, granieten kin en dommige blik er exact zo uit hoe je je een leeghoofdige bodybuilder voorstelt. Zelfde met Normans oppervlakkige zus Courtney (heel veel roze) en zijn onopvallende vader Perry (buik en saaie kringbaard). Ook al zouden ze niet praten, dan communiceren ze nog met hun uiterlijk. Er moet trouwens gezegd worden dat de stemmen prima passen, ondanks dat het zeker geen typecasting is. De ielige Casey Affleck bijvoorbeeld, geeft spierbonk Mitch het perfecte dommige stemgeluid.

Anders
De boodschap van ‘ParaNorman’ is duidelijk: het is oké om anders te zijn. Ironische genoeg is de film zelf ook anders, waardoor bioscoopgangers de film wel eens links zouden kunnen laten liggen. Maar wie er tijd in investeert en vooroordelen trotseert, beleeft een kijkervaring die een beetje vreemd is, maar wel lekker.

Vandaag op TV