TV Krant

American reunion (2012)


Reunion.jpg
Dertien jaar geleden maakten we voor het eerst kennis met de seksueel gefrustreerde tieners uit ‘American pie’. In de tussentijd zijn ze ouder geworden, hebben een baan gekregen en gezinnen gesticht. Maar zijn ze nu ook echt volwassen? Dat laat ‘American pie: reunion’ zien.

Highschool sweethearts Jim en Michelle (Jason Biggs en Alyson Hannigan) hebben tegenwoordig een kindje, en merken dat de passie uit hun relatie aan het verdwijnen is. Ze besluiten naar de reünie van hun highschool te gaan, om te kijken of het liefdesvuur weer gaat branden op de plek waar het allemaal begon. Aangekomen in hun vroegere woonplaats worden zij herenigd met oude vrienden Oz (Chris Klein), Kevin (Thomas Ian Nicholas) en Finch (Eddie Kaye Thomas). Brulboei Stifler (Seann William Scott) is er ook, en die wil net weer zo beesten als ze in 1999 deden. Is de vriendenclub daar nog toe in staat, of zijn ze daar nu echt te oud voor geworden?

Echte tieners
De eerste ‘American pie’ uit 1999 was anders dan andere onderbroekenlolfilms. Oké, blote borsten, gênante seks-situaties en platte humor waren in ruime mate aanwezig, maar toch onderscheidde het zich van veel films uit het genre. Het werd niet bevolkt door bordkartonnen figuren, maar echte tieners. Hierdoor kon het je zowaar wat kon schelen wat ze allemaal overkwam, hoe bizar de situaties ook waren waar de vriendenclub in verzeild raakte. De film werd gevolgd door twee aardige sequels. Maar toen zette het verval in. Onder het kopje ‘American pie presents’ kwamen er tussen 2005 en 2009 vier delen direct op dvd uit, die alles wat zo goed was aan de eerste films teniet deed. Het waren zielloze films met platte personages en flauwe grappen. De originele cast werd vervangen door ‘broertjes’ en ‘neefjes’ van de personages. Alleen Eugene Levy draafde op als Jim’s vader, en vulde waarschijnlijk lachend zijn zakken. Nu krijgen we ‘American pie: reunion’. De originele cast uit de eerste film is terug, en het verhaal wordt opgepikt na de derde film ‘American wedding’ (2003); de vier misbaksels ertussen worden dus wijselijk genegeerd. De vraag is alleen: zit er nog wel iemand op een nieuw stuk ‘American pie’ te wachten? Met de armen over elkaar en een norse ‘het zal mij benieuwen’-blik gingen we ervoor zitten.

Maximale humor
Goed nieuws: ‘American pie: reunion’ heeft ons helemaal voor zich gewonnen. De humor is grof maar grappig, de situaties gênant maar origineel en de personages hetzelfde maar meer volwassen. Het begint al bij de opening. Onder broeierige soulmuziek glijdt de camera over een slaapkamervloer. Kledingstukken liggen her en der verspreid, en we horen een ritmisch piepend bed. Je dénkt dat je weet wat daarop gebeurt, maar zodra de camera boven de lakens komt zien we dat Michelle (Alyson Hannigan) dat geluid veroorzaakt, door haar peuter in d’r armen in slaap te wiegen. Jim (Jason Biggs) ligt ernaast, verveeld op zijn laptop te kijken. De scène wekt je interesse door deze onverwachte wending, en komt vervolgens in vertrouwd stout gebied als het kind naar zijn kamer wordt gebracht en Michelle in bad gaat. Jim besluit daarop een pornosite aan te klikken. Vervolgens loopt het via glijmiddel, een sok, een douchekop én het kindje wat onverwacht weer in de kamer staat, gierend uit de hand. De scène zelf vliegt niet uit de bocht. Regieduo (en scriptschrijvers) Jon Hurwitz en Hayden Schlossberg houden de touwtjes strak in handen, en zorgen ervoor dat de humor met kop en schouders boven ranzigheid en hysterie uitsteekt. Elke komische scene heeft deze zorgvuldige aanpak, zodat het maximale aan humor en het minimale aan ergernis bereikt wordt.

Geslaagd
Dat de personages ouder zijn geworden blijkt een voordeel. Het brengt meer gelaagdheid aan: het draait niet meer alleen om gierende hormonen, maar nu ook om relaties, kinderen en werk. Gelukkig staan dit soort serieuze zaken nooit een goede grap in de weg. En die van Stifler (Seann William Scott), altijd al de meest onbeschofte van het stel, gaan behoorlijk ver. Maar hij kan het maken omdat ze wél raak zijn, en je steeds aan het lachen maken. Scott heeft al talloze Stifler-variaties gedaan in andere films (o.a. in ‘Role models’ en ‘Road trip’) maar is daarin nooit zo leuk als hier. Heeft weer te maken met het verschil tussen luie lompheid, of geïnspireerde lompheid. De teksten, hoe grof ook, zitten wel goed in elkaar, en de makers halen het beste uit de acteurs naar boven, zodat zij nergens verveeld hun teksten staan op te dreunen. Ook slim om de acteurs die de lach het meest aan de kont hebben hangen de grootste rollen te geven. Statische typetjes als Vicky (Tara Reid) en Heather (Mena Suvari) komen nauwelijks aan bod, maar daar zijn we niet rouwig om. En zo blijkt ‘American pie: reunion’ geen gemakzuchtige herhalingsoefening, maar een zeer geslaagde reünie.

Vandaag op TV