TV Krant

Super 8 (2011)


super.jpg
Een groep kinderen maakt in ‘Super 8’ een amateurspeelfilm. Tot ze iets buitenaards op camera vastleggen wat nooit gefilmd had mogen worden...

Eind jaren zeventig. In het plaatsje Lillian is Joe Lamb (Joel Courtney) zijn moeder verloren bij een ongeluk. Joe’s vader Jackson (Kyle Chandler) is de sheriff van Lillian, en heeft het te druk met werk én zijn eigen verdriet om zich om z’n zoon te bekommeren. Joe stort zich helemaal op een zombiefilm die hij en zijn vrienden -waaronder ‘regisseur’ Charles (Riley Griffiths) en ‘actrice’ Alice (Elle Fanning)- aan het maken zijn met een Super 8 camera. Op een avond filmen ze bij een verlaten treinstation. Tijdens een scène dendert er een goederentrein langs, die even verderop bovenop een auto knalt. De trein ontspoort en explodeert, en de jonge filmmakers zoeken in paniek beschutting. Hun camera ligt nog op het perron, en maakt opnames van de plek des onheils. Als de jongeren de camera later oppakken en naar huis gaan, beloven ze elkaar met niemand te praten over wat er is gebeurd. Als er in de dagen na het ongeluk mysterieuze dingen gebeuren in Lillian, en een groep militairen het dorp hermetisch afsluit, gaat Joe de film uit de camera ontwikkelen. Hij komt erachter dat er iets bovennatuurlijks in de trein zat.

Typisch Spielberg
Kinderen van dertig jaar en ouder zullen in ‘Super 8’ de duidelijke hand zien van Steven Spielberg, die hier als producent optrad. De film heeft veel raakvlakken met zijn jaren 80 jeugdklassiekers ‘E.T.’ en ‘The goonies’ (die Spielberg respectievelijk regisseerde en produceerde). Het gebroken gezin, het arbeidersmilieu, de tussen wal en schip vallende kinderen die samenklitten en volledig opgaan in hun eigen wereldje. En de aversie tegen autoriteit, of het nu ouders, leraren of militairen zijn. De dertigplussers onder ons kunnen zich ook wentelen in het nostalgische sfeertje van ‘Super 8’, dat zich in 1979 afspeelt. Geen jachtig leven met internet en mobieltjes, maar een aangename traagheid waarin kids op hun BMX-crossfiets op zoek gingen naar avontuur, en het ontwikkelen van een filmrolletje nog ouderwets een volle week duurde.

Van alle tijden
Maar de film is veel meer dan een sentimentele duik in het verleden. De jeugd van nu kan zich herkennen in Joe, want nog steeds voelen kinderen, net als dik dertig jaar geleden, zich regelmatig ontheemd, onbegrepen en onpopulair. En ook in het heden is er niets mooiers dan met een stel vrienden een avontuur te beleven, die bol staat van spanning, actie en een beetje romantiek. Het gegeven van ‘Super 8’ is dus van alle tijden. En de prachtige effecten zijn helemaal 21ste eeuw. De treincrash is spectaculair in beeld gebracht, en de confrontaties met ‘het ding’ dat in de trein zat, zijn zo fotorealistisch gedaan dat je nergens het gevoel hebt naar een trucage te kijken.

Dunne lijn
Een film als ‘Super 8’ loopt over een dunne lijn. Het richt zich niet alleen op de jeugd, maar wil ook de volwassenen plezieren. Het mag dus niet te eng, maar ook niet te kinderachtig zijn. ‘Super 8’ slaagt daar grotendeels heel goed in. Niet iedereen uit de vriendenclub heeft onze sympathie, maar gelukkig is het zo’n gemêleerd groepje (meisje, beugelbekkie, dikzak, angsthaas, wijsneus en dromer) dat er altijd wel één tussen zit die bij je ‘past’ als kijker. En ‘Super 8’ is behoorlijk spannend; er vallen dodelijke slachtoffers en het kent een stel intense momenten. Het wordt nooit te expliciet, maar de kijkwijzer van 12 jaar en ouder is er niet voor niets. En zo laveert de film tussen nostalgie en het nu, en tussen jong en oud. En voor het overgrote deel doet ‘Super 8’ dat super, echt.

Vandaag op TV