TV Krant

Dinner for schmucks (2010)


carell.jpg
Hoe ver ga je voor je perfecte baan? Verraad je je principes om je bazen tegemoet te komen? Dit klinkt als het begin van een zwaar drama, maar in ‘Dinner for smucks’ kunnen we juist hartelijk lachen om de man die deze keuze voor de kiezen krijgt.

Tim (Paul Rudd) krijgt op zijn werk een grote kans op promotie, mits hij aan een bizar verzoek voldoet: Tim moet op het maandelijkse diner van zijn superieuren komen. Op zich niet vreemd, maar de genodigden moet nóg een gast meenemen: die persoon moet uniek zijn, bijzondere denkwijzen hebben, en opvallend van uiterlijk en innerlijk. Wat diplomatieke taal is voor: neem een idioot mee naar het etentje, die wij, normale mensen, hartelijk kunnen uitlachen. In eerste instantie weigert Tim, ook onder druk van zijn rechtschapen vriendin Julie (Stephanie Szostak). Maar dan ontmoet hij Barry (Steve Carell), een wereldvreemde man, die als hobby het opzetten van muizen heeft. Iemand met wie Tim zeker hoge ogen zal gooien op het etentje. Hij besluit toch naar het diner te gaan, maar in de aanloop ernaartoe gooit Barry het geordende leventje van Tim volledig op zijn kop. En naarmate Tim Barry beter leert kennen, vraagt hij zich af wie er nu eigenlijk de idoot is.

Muizenstart
Je kan een comedy op veel manieren beginnen, maar die van ‘Dinner for Schmucks’ hadden we niet zien aankomen. Afgaande op de wat fantasieloze poster verwachtten wij een voorspelbare start. Maar niets van dit alles. We zien aangeklede, opgezette muizen in allerlei menselijke situaties. Varend in een bootje, hollend met een vlieger achter zich aan, op een brug starend over het water... As je het zo leest klinkt het bizar, maar niet bijzonder. En dat laatste is het wel: de tableaus zijn namelijk enorm gedetailleerd gemaakt. Aan elk brilletje op de neus, hoedje op het hoofd, maar ook grasspietje in het park en waterlelie in de vijver is aandacht besteed. Je kan niet anders dan bewondering hebben voor de enorme aandacht voor het detail.

Frans origineel
Blijven we de hele film door zo verrast? Het zou wel moeten, want het zijn zeker geen idioten die ‘Dinner for schmucks’ maken. Regisseur Jay Roach weet hoe comedy werkt, als maker van de ‘Austin Powers’-trilogie en de dubbelslag met ‘Meet the parents’ / ‘Meet the Fockers’. En voor goede grappen en grollen kan de film terugvallen op het Franse ‘Le diner de cons’ (1998), waar ‘Dinner for smucks’ op gebaseerd is. Al heeft de Amerikaanse versie zich wel wat vrijheden gepermitteerd. Zo maakt de ‘Barry’ in die film gebouwen van lucifers, in plaats dat hij dode muizen opzet. En het uiteindelijke idiotendiner is niet in het Franse origineel te zien.

Groot voordeel
‘Dinner for smucks’ heeft ook groot voordeel van het feit dat Steve Carell en Paul Rudd de hoofdrollen vertolken. Want zowel Barry als Tim zijn in principe vervelende personen; Dommige Barry ontpopt zich als een stalker die Tims leven tot een levende hel maakt. En Tim is een slappe zak, die zijn morele principes overboord gooit om hogerop te komen op zijn werk. Wie wil er de hele film lang naar deze nare mannetjes kijken? Carell en Rudd hebben beiden echter iets liefs, haast aandoenlijks. Wat voor ergs ze ook doen, als kijker blijf je de ‘Hij bedoelt het niet zo kwaad’-sympathie voor ze houden.

Dwarse series
Ze worden bijgestaan door acteurs die we van een stel fijne dwarse tv-series kennen. Jemaine Clement (excentrieke kunstenaar Kieran) en Kristen Schaal (assistent van Tim) uit ‘The flight of the conchords’, David Walliams (zakenrelatie Müeller) uit ‘Little Britain’ en Chris O’Dowd (als Marco, de blinde zwaardvechter. Inderdaad, nog een van de gasten bij het idiotendiner) uit de ‘IT crowd’. Allen hebben hun unieke, ontregelende humor meegenomen naar de film, wat ‘Dinner for Smucks’ wat extra pit geeft.

Geijkt stramien
De film heeft dus heel veel voor zich pleiten (regisseur / acteurs / verhaal) maar toch zou vier sterren teveel zijn. Want het aparte is dat al die positieve factoren er niet voor gezorgd hebben dat het een comedy is die je lang bijblijft. Waar de echt goede humoristische films ervoor zorgen dat je weken later nog oneliners citeert en scènes naspeelt, is ‘Dinner for smucks’ leuk zolang het duurt, om daarna langzaam uit je bewustzijn te verdwijnen. Waarom? Omdat je na de verrassende muizenstart niet meer aangenaam op het verkeerde been gezet wordt. ‘Dinner for smucks’ volgt verder een geijkt komisch stramien, in de zin dat je als kijker als snel weet hoe zaken zich gaan ontvouwen. Het minpunt van de voorspelbaarheid wordt voor een groot deel gecompenseerd met vakmanschap, maar niet genoeg om er meer dan drie sterren uit te slepen. We zijn toch niet gek!

Vandaag op TV