TV Krant

Once upon a time... in Hollywood (2019)


Once0.jpg
Het Engelse ‘Once upon a time...’ betekent ‘Er was eens...’: de zin waar veel sprookjes mee beginnen. Quentin Tarantino maakte met ‘Once upon a time... in Hollywood’ een prachtig sprookje over de beroemde filmstad in de sixties.

Het jaar 1969. Rick Dalton (­Leonardo DiCaprio) is een acteur op zijn retour. Dat betekent dat ook zijn vaste stuntman Cliff Booth (Brad Pitt) steeds minder werk heeft. Beide mannen gaan er verschillend mee om; Booth blijft zijn immer relaxte zelf, terwijl Dalton zowat een zenuw­inzinking krijgt. Lukt het de twee om hun carrières weer op de rit te krijgen? De film duurt maar liefst twee uur en 41 minuten. Dat is heel lang, maar toch weet Tarantino de aandacht vast te houden. Kunstig weeft hij echte personen uit die tijd (Sharon Tate, Bruce Lee, Steve McQueen) met fictieve karakters en zet hij waarheden naar zijn hand. Dit is zijn sprookje, hij bepaalt wat er gebeurt.

Enorm genieten
De regisseur is beroemd om zijn puntige teksten, maar hij ziet in dat bijna drie uur lang gevatte oneliners ook gaan vervelen. Hier en daar zet Tarantino ze wel in, zoals in een hilarische uitwisseling tussen Bruce Lee en Cliff Booth, maar hij wisselt die net zo makkelijk af met scènes waarin helemaal niet gesproken wordt. En zijn welbekende grove geweld komt maar één keer tot uitbarsting. De muziek is wel typisch ‘vintage Tarantino’: de beelden worden versterkt door het perfecte gebruik van obscure nummers en hits uit die tijd. Onderwijl sijpelen de duistere én prachtige zaken van de sixties het verhaal binnen. Het duistere komt in de vorm van de moorddadige sekte rond Charles Manson. Het prachtige komt in de vorm van Sharon Tate (Margot Robbie). Zij is de zonnestraal van de film; Tate geniet met een blije openheid van wat Hollywood haar te bieden heeft. En de kijker geniet met ‘Once upon a time... in Hollywood’ enorm van wat Tarantino te bieden heeft.

Vandaag op TV