TV Krant

Hacksaw ridge (2016)


TVK1645_14_15_02.jpg
Desmond T. Doss wilde in WO II vechten voor zijn vaderland... Maar dan wel zonder wapens. Over dit bijzondere, waargebeurde verhaal maakte Mel Gibson een pakkend oorlogsdrama.

Het wordt de Gibsonaissance genoemd: de wederopstanding van Mel Gibson. Jarenlang zat hij in het verdomhoekje door racistische uitspraken en mishandeling van zijn vriendin, maar sinds dit jaar mag Mel weer. Hij gooide al hoge ogen met zijn rol in ‘Blood father’, die in september uitkwam. En ‘Hacksaw Ridge’, zijn eerste regieklus in tien jaar, kreeg na vertoning op het Filmfestival van Venetië een tien minuten durende staande ovatie.

Grote liefde
Regisseur Gibson verdeelt zijn film in drie stukken. Eerst de jeugd van Desmond Doss (Andrew Garfield) en de ontmoeting met zijn grote liefde, de verpleegster Dorothy (Teresa Palmer). Dan komt de legertraining. Tenslotte volgt de strijd van zijn divisie om de kustlijn van Okinawa in handen te krijgen. Om met het laatste, meest intense deel te beginnen: elke WO II-film die over de geallieerde invasie gaat, moet zich meten met ‘Saving private Ryan’. Het eerste halfuur van die film is als een mokerslag: zo bruut, intens en realistisch was de strijd nog nooit op film gezet.

Expliciet
Komt ‘Hacksaw Ridge’ in de buurt? Qua intensiteit wel… Maar Mel Gibsons voorliefde voor expliciete verminkingen (die ook blijkt uit zijn vorige regieklussen ‘The passion of the Christ’ en ‘Apocalypto’) speelt de film parten. Waar Steven Spielberg bij ‘Saving private Ryan’ de horror oprecht ontredderd in beeld bracht, doet Gibson dit haast verlekkerd. Afgerukte ledematen, ingewanden die uit buiken hangen, ontplofte hoofden… Iets te gretig zoomt Mel in. Exploitatie wint het van eerlijkheid. Sardonische humor
Afgezien van deze oorlogsporno is Gibson prima op dreef met ‘Hacksaw Ridge’. Hij weet de romance tussen Doss en Dorothy mooi in beeld te brengen, en injecteert de strenge tijd in het trainingskamp met een flinke dosis sardonische humor. Heel slim om Vince Vaughn de drill-sergeant te laten vertolken. We kennen hem vooral als komiek (‘Wedding crashers’, ‘Dodgeball’), maar Vaughn laat hier zien ook serieus te kunnen spelen. Al is de lach nooit ver weg. Hilarisch is de scene waarin hij de nieuwe rekruten van bijnamen voorziet.

Bewondering
Ook sterk is het gedeelte waarin de mederekruten van Doss in eerste instantie met onbegrip,
en zelfs agressiviteit reageren op diens pacifistische houding. Dat verandert langzaam in bewondering voor Desmonds rotsvaste overtuigingen, en het feit dat hij echt nog zijn mannetje kan staan, ook al draagt hij geen vuurwapen. Het wordt een groep hechte vrienden, die voor elkaar door het (kanonnen)vuur gaan.

Pakkende film
Stonden wij na afloop tien minuten te applaudisseren? Nee, daarvoor vliegt ‘Hacksaw Ridge’
te veel uit de bocht bij de oorlogsscènes. Maar afgezien daarvan laat Mel Gibson wel zien dat hij na tien jaar absentie nog steeds weet hoe je een pakkende film moet maken.