TV Krant

Joy (2016) (2016)


joy.png
Jennifer Lawrence schittert als Joy in ‘Joy’. De tragikomedie is losjes gebaseerd op Joy Mangano, een huisvrouw, die in de jaren negentig met een eigen uitvinding aan haar saaie bestaan ontsnapte. Joy Manago (Jennifer Lawrence) is jong gehuwd, moeder geworden én gescheiden. Behalve voor haar kinderen moet Joy ook nog eens dag en nacht klaarstaan voor haar veeleisende moeder Terry (Virginia Madsen), vader Rudy (Robert De Niro) en halfzus Peggy (Elisabeth Röhm). Toch vindt Joy nog tijd om aan een uitvinding voor een nieuw soort zwabber te werken. Als dat aanslaat, zou haar hele leven weleens kunnen veranderen…

Miracle Mop

Iedereen is er wel eens blijven hangen tijdens het zappen op televisie: winkelkanalen waar huishoudelijke producten aan de man worden gebracht. Op zo’n zender begon het succesverhaal van de Miracle Mop, de uitvinding van Joy Mangano. Wat er bijzonder aan is? Lees de volgende zinnen met een licht hysterisch Amerikaans accent en je weet het: Met de Miracle Mop hoef je NOOIT meer met je handen aan de vieze zwabber te zitten. Dit dankzij de gepatenteerde uitwring-kop! En dat is nog niet alles: door het revolutionaire katoenen poetsgedeelte kun je met de Miracle Mop de HELE badkamer schoonmaken… Zonder de zwabber ook maar één keer in water te dompelen. Het is ON-GE-LO-FE-LIJK!

Oscarcombinatie

‘Joy’ is de derde samenwerking tussen Jennifer Lawrence en regisseur David O. Russell, na ‘Silver linings playbook’ en ‘American hustle’. Het lijkt een vruchtbare combinatie: Lawrence kreeg een Oscar voor haar rol in ‘Silver linings playbook’, en de twee titels haalden bij elkaar maar liefst achttien (!) Oscarnominaties op.

Verhaal kan beter
Klinkende cijfers, maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat we Russell niet zo’n geweldige verhalenverteller vinden. In ‘Joy’ zit een fijn ‘Ik worstel en kom boven’-verhaal verborgen, met als apotheose Joys succesvolle tv-debuut met de Magic Mop. Maar Russell kiest ervoor om Joy na dit gevoelsmatige einde in een persoonlijke én zakelijke crisis te storten. Dat is te veel van het goede. En de toon van ‘Joy’ verspringt te abrupt. Van komisch drama met absurde trekjes (Joys bedlegerige moeder kijkt de hele dag naar soaps op televisie, en Joys vader én haar ex-man Tony bivakkeren in de kelder) switcht de film plotseling naar een donkere Assepoester-variant, waarin Joy door haar familie als sloofje wordt gebruikt.
Lawrence overtuigt
Verhaaltechnisch laat David Russell dus steken vallen, maar hij is wél een meesterlijke acteursregisseur. Hij haalt het beste uit zijn cast. Zo speelt Robert De Niro met een bezieling die we niet vaak meer bij hem zien. En Jennifer Lawrence – sowieso al een begenadigd actrice – stijgt in de films van Russell nog meer boven zichzelf uit, zo ook in ‘Joy’. Ze speelt een compleet persoon die op alle vlakken overtuigt; van onzekere huisvrouw tot harde zakenvrouw, en van bedeesde dochter tot kordate moeder. Jennifer Lawrence maakt ‘Joy’ een plezier om naar te kijken.

Vandaag op TV