TV Krant

Mortdecai (2015)


Mortdecai.jpg
De stijlvolle kunsthandelaar annex gentleman-dief Charles Mortdecai (Johnny Depp) krijgt het benauwd als hij boze Russen, de Britse geheime dienst en een internationale terrorist achter zich aankrijgt.

We waren wel klaar met de transformaties van Johnny Depp. Andere acteurs kruipen natuurlijk ook in de huid van een ander, maar bij hem ging het opvallen hoe hij elke rol iets te enthousiast in de verkleedkist dook. Een pruik, een accent, een rare outfit, valse tanden… Depp verschool zich meer achter een typetje, dan dat hij ons verpletterde met zijn acteerkunsten. Is ‘Mortdecai’ dan compleet anders? Eh, nee. Juist niet. De film is eerder een apotheose van alles wat Depp hiervoor heeft gedaan. Zijn Charles Mortdecai hangt aan mekaar van geaffecteerde maniertjes, een mislukt Brits accent, een plaksnor en valse tanden.

Schimmig
Charles Mortdecai en zijn vrouw Johanna (Gwyneth Paltrow) omringen zich graag met luxe. Maar hierdoor leven ze wel ver boven hun stand, wat Mortdecai dwingt zich bezig te houden met schimmige zaakjes om de financiën aan te zuiveren. Tot hij zich de woede van Russische criminelen en de terrorist Emil (Jonny Pasvolsky) op de hals haalt. Daarnaast moet Mortdecai dealen met de nieuwsgierige inspecteur Martland (Ewan McGregor) van de Britse geheime dienst. Gelukkig kan hij altijd vertrouwen op zijn trouwe lijfwacht Jock Strapp (Paul Bettany).

Aanstekelijk
We besloten ons niet bij voorbaat te irriteren aan Depps typische typetje. Verstand op nul, en de film blanco over ons heen te laten komen. En eerlijk is eerlijk: het enthousiasme van de acteur werkte aanstekelijk. Als een kind zo blij stuitert hij door de film en werkt zich met plezier door de kluchtige situaties heen waar zijn personage in verzeild raakt.

Toespelingen
Het is sowieso beter om de film niet als een comedy te beschouwen, maar als een klucht. Belangrijk onderdeel van dit genre zijn de seksuele toespelingen, en die zijn dan ook niet van de lucht. Van Mortdecai’s pogingen om bij zou vrouw in bed te komen (maar zij hem resoluut afwijst vanwege zijn nieuwe snor, die ze afstotelijk vindt) tot de nymfomane dochter van een concurrent, en de serieuze politie-inspecteur die verandert in een stotterend hoopje hunkering als Johanna hem een glimlach toewerpt. En de zwijgzame spierbundel Jock Strapp blijkt er een zeer actief seksleven op na te houden (zijn naam is al een grap, want een jockstrap is een soort onderbroek speciaal bedoeld om de edele delen te beschermen).

Moedig
Klinkt flauw, maar nogmaals: als je met nul vooroordelen en verwachtingen gaat kijken, wordt ‘Mortdecai’ haast een interessant studieobject. Dat zo’n film, die duidelijk schatplichtig is aan de ‘Pink Panther’-films uit de jaren zeventig, nog gemaakt wordt! En dat iedereen in de film zich zo vol enthousiasme stort op een genre dat zo uit de tijd is. Het is haast moedig te noemen, en… eigenlijk best vermakelijk.

Absurd
Dat het voelt als jaren zeventig-humor kan kloppen, want ‘Mortecai’ is gebaseerd op het boek ‘Don’t point that thing at me’ uit 1973, van Kyril Bonfiglioli. Deze roman bevat het soort gortdroge, absurde humor waar dus Peter Sellers, maar ook Monty python beroemd mee geworden zijn. En in deze verfilming werkt die humor nog steeds. Neem nu Jock Strapp, dé rechterhand en bodyguard van Mortdecai. Hij zou een kogel voor zijn baas opvangen… En moet dit ook al regelmatig doen! Zelfs kogels die de onhandige Mortdecai per ongeluk op zijn lijfwacht heeft geschoten. Maar Strapp blijft kalm en behulpzaam, ook al ligt hij bloedend op de grond. Het is bizar, maar op een grappige manier.

Kokhalzen
De film bestaat uit extreme malligheid, die goed getimed in beeld komt. De terugkerende grap is dat Johanna de nieuwe snor van Mortdecai haat, en dat ze moet kokhalzen bij elke poging om hem te zoenen. Nu heeft Mortdecai last van het kokhalsreflex-syndroom, dus als Johanna kokhalst, moet hij dat ook. het klinkt te flauw voor woorden, maar het wordt prima uitgespeeld, waardoor het toch komisch wordt.

Fascinerend
Als je besluit het helemaal niks te vinden, dan wordt ‘Mortdecai’ een lange kromme-tenen-zit. Maar die weg is haast te makkelijk. Als een film zoveel foute elementen bevat (Depps uitzinnige verkleedpartij, de Benny Hill-achtige pikanterieën, de over-de-top gevechten, de cliché personages en belegen humor) breekt het door die Fout-grens heen… En wordt het fascinerend. We denken dat de filmmakers met een enorm vette knipoog deze curiositeit maakten. En als je openstaat voor deze slapstickachtige klucht, moet je minstens een paar keer lachen.

Vandaag op TV