TV Krant

In the heart of the sea (2015)


walvis.png
Het verhaal van Moby-Dick kent iedereen, maar ‘In the heart of the sea’ belooft meer te vertellen. Naast de jacht op de witte walvis gaat het over overleven ten koste van alles. Helaas is de film ondanks fraaie beelden vooral een lange zit.

Meer dan een dozijn films zijn er gemaakt op basis van het beroemde boek van Herman Melville, de eerste – ‘The sea beast’ – zelfs al in 1930. ‘In the heart of the sea’ is echter gebaseerd op de best- seller van Nathaniel Philbrick uit 2000 en belooft het echte ver- haal te vertellen. We zien hoe de schrijver Melville een van de opvarenden van de walvisvaarder Sussex veel geld belooft om te vertellen wat er echt is gebeurd tijdens de rampzalige reis in 1820.

Bollende zeilen
Laten we met het goede nieuws beginnen: ‘In the heart of the sea’ ziet er geweldig uit. Kosten noch moeite zijn gespaard om de modderige straten en houten barakken op het Amerikaanse walvisjagerseiland Nantucket te laten zien. De bollende zeilen van walvisvaarder Essex zijn een lust voor het oog en de jacht op de potvissen laat precies zien hoe levensgevaarlijk het beroep walvisjager was. In wankele bootjes nemen juichende zeelui het met een hand geworpen harpoen op tegen de grootste dieren op onze wereldbol. Alsof je met een tandenstoker een leeuw te lijf gaat... Het walvistraan dat als brandstof diende, leverde genoeg geld op om het risico te nemen.

Sympathie?
Dat duikt er een potvis met witte vlekken op die op zijn beurt jacht maakt op de walvisjagers. Hij beukt tegen het schip en speelt met de roeibootjes alsof het speelballen zijn. Tussendoor krijgen we beelden vanuit de diepe zee, waarbij het opvalt dat de kiel van een schip en de onderkant van een potvis nauwelijks van elkaar te onder- scheiden zijn. Het gevecht tussen walvis en jagers werd beter uitgebeeld in de ‘Moby Dick’-films, net als het fanatisme en de wraakgevoelens van de kapitein – die hier nauwelijks aan bod komen. Bijkomend probleem is dat we niet meeleven met de zeelui nadat we gezien hebben hoe ze de wal- vissen afslachten en in mootjes hakken. Omdat daarnaast de witte walvis zelf geen eigen karakter krijgt, blijft de kijker in het ongewisse waar zijn sympathie moet liggen.

Vlakke film
Blijft het thema ‘overleven’ over, als we de bemanning hulpeloos maandenlang op zee zien dobberen. Ze delen hun laatste scheepsbeschuit en worden geteisterd door de zon, terwijl de honger tot noodmaatregelen leidt. Prima in beeld gebracht, maar dat overleven werd al sterker getoond in films als ‘Kon-Tiki’, ‘Cast away’ of ‘Life of Pi’. We zijn beter gewend van regisseur Ron Howard (‘Apollo 13’, ‘A beautiful mind’), die hier een nogal vlakke film zonder echte hoogtepunten heeft afgeleverd. ‘In the heart of the sea’ weet de kijker vrijwel geen moment in het hart te raken. Wel in de blaas. Twee uur naar een golvende zee kijken is voor niemand een pretje.

Vandaag op TV