TV Krant

Shaun het schaap: De film (2015)


cc_01.jpg
Het slimme schaap Shaun maakt de overstap van tv-serie naar bioscoopfilm. En dat doet hij niet schaapachtig of met wollig taalgebruik, maar tamelijk briljant.

Shaun het schaap is het leven op de boerderij beu. Elke dag ziet er namelijk hetzelfde uit: De schapenkudde wordt door de boer en hond Bitzer uit de stal gehaald, waarna ze de dag op het weiland vertoeven en worden geschoren, en ’s avonds gaan ze de stal weer in. Shaun is die sleur zat, en hij bedenkt een plan waardoor hij en de andere schapen eens een dag vrij hebben. Dit plan loopt echter uit de hand, want de boer belandt met geheugenverlies in het ziekenhuis. Om zijn fout goed te maken reist Shaun met de rest van de kudde af naar de grote boze stad, om hun baas weer mee te nemen naar de boerderij. Maar dat valt nog niet mee met een boer die zijn eigen schapen niet meer herkent, en een asielmedewerker die elk zwerfdier van de straat wil plukken…

Universeel
Shaun dook voor het eerst op in de Oscarwinnende korte animatiefilm ‘A close shave’ uit 1995. Maar het wollige beestje brak pas echt door in 2007 met zijn eigen serie. Tot op heden wordt ‘Shaun het schaap’ in meer dan 170 landen uitgezonden. Wat is het succes? Naast het feit dat het er schattig uitziet (niet op een mierzoete manier, maar op een leuke, creatieve manier) is het voor iedereen begrijpelijk. Schapen in de wei is een universeel iets. En omdat er niet in wordt gesproken, maar onverstaanbaar in gemompeld, is er ook geen taalbarrière. Of je nu in Europa, Azië of het Midden-Oosten woont: je begrijpt het. En die schapen doen het natuurlijk prima op bekers, boeken, buttons, beddengoed, borden etc. Alleen mensen die allergisch zijn voor wol zouden er wat op tegen kunnen hebben. Is het niet te kinderachtig dan? Nee. Dat de serie voornamelijk rond kindertijd worden uitgezonden, betekent nog niet dat het specifiek op de jongsten is gericht. Het plezier en avontuur, de snelle beeldgrappen en de inventieve plots maken het leuk voor jong en oud.

Aardman
Een film lijkt een logische stap. Maar goed, een aflevering van ‘Shaun the sheep’ duurt gemiddeld zeven minuten. Deze film is met 85 minuten zo’n twaalf keer langer. En dan is het de vraag of het interessant blijft: is een kleine tien minuten niet precies genoeg om het leuk te houden? En is het in een avondvullende film juist niet lastig om niemand te horen praten, afgezien van gepiep, geblaat, geknor en gemompel? Kijkend naar het aantal sterren dat we de film geven weet je al wat het antwoord is. Het blijft leuk. Heel erg leuk zelfs. ‘Shaun het schaap’ komt namelijk uit de Aardman-studio’s, die al eerder met dit bijltje hebben gehakt. Zij brachten ook ‘Chicken run’, ‘Wallace & Gromit: The curse of the were-rabbit’ (Oscar voor Beste lange animatiefilm) en ‘The Pirates in an adventure with scientists’ uit. Alle drie fantastische stop-motion avonturen op filmlengte.

Magisch
De stop-motion techniek is iets waar je je over blijft verbazen. In het kort: Er worden ‘foto’s’ gemaakt van bijvoorbeeld een (klei)pop. Op elke foto staat deze pop in een iets andere stand. Door een hele rits foto’s achter elkaar creëer je de illusie van beweging. Een tekenfilm werd vroeger ook zo gemaakt, maar dat was plat. Stop-motion is in een driedimensionale omgeving. De figuren staan daar echt, er zit diepte in de achtergrond en in wat ze doen. De techniek is enorm arbeidsintensief en tijdrovend: voor ‘Shaun het schaap’ werd per week maar voor twee-en-een-halve minuut aan opnames gemaakt. Maar het resultaat is prachtig. Het heeft iets magisch om de schapen, mensen, auto’s en wat al niet meer te zien bewegen (en er beweegt héél veel in een stad). En het oog voor detail is enorm: je moet de film minstens drie keer zien wil je alle visuele vondsten op de voor- en achtergrond gespot hebben.

Verrukkelijk
‘Shaun het schaap’ ziet er dus fantastisch uit, maar een film is pas goed als het verhaal en personages kloppen. Wat het laatste betreft: Ook al lijken de schapen qua uiterlijk op elkaar, toch hebben ze ieder hun eigen karaktertje, hoe klein hun rol ook is in de film. En je houdt je ogen niet droog bij het vriendje dat Shaun maakt in de grote stad: het lelijke zwerfhondje Slip, dat niets liever dan een thuis wil. Het verhaal is in de categorie ‘be careful what you wish for’. De vrije dag vrij die Shaun voor ogen had loopt hopeloos uit de hand als de boer met geheugenverlies in de stad belandt. De weg daarheen is al verrukkelijk inventief, vol kleine en grote grapjes en dat wordt in de stad alleen maar meer. Het verhaal is avontuurlijk, en is bezaaid met leuke knipogen, grappige blikken en kleine gebaartjes die ‘Shaun het schaap’ tot heerlijk kijkvoer maken.

Vandaag op TV