TV Krant

Non-stop (2014)


f-non-stop.jpg
Vliegen is een van de veiligste manieren om te reizen. Zeker als er een agent aan boord is! Maar als een terrorist in 'Non-stop' toch de touwtjes in handen krijgt, betekent dat non-stop actie.

Vroeger vonden we het bijzonder als Liam Neeson, Oskar Schindler in hoogsteigen persoon, in actiefilms opdook. Maar de Ierse acteur grossiert alweer sinds 'Taken' uit 2008 in actietitels (o.a. 'The grey' en 'Battleship'), waardoor de recente filmkijker hem niet anders kent dan als een man die liever zijn vuisten dan zijn mond laat spreken. Eén ding is wel hetzelfde gebleven: zowel in zijn dramafilms als in zijn actiefilms speelt Neeson bloedserieus. Er kan nauwelijks een lachje af als hij de wereld probeert te redden. Voordeel daarvan is wel dat Liam een onverwoestbare degelijkheid uitstraalt. Zijn personages hebben dan weinig humor, maar je kunt ze wel vertrouwen. Dit geldt ook voor 'Non-stop', al doet het verrassende script wel pogingen om Neesons eerlijkheid in twijfel te brengen.

Moordenaar
Neeson speelt Bill Marks, een airmarshal, een wetshandhaver die incognito meereist met vliegtuigen om de veiligheid aan boord te garanderen. Tijdens een trans-Atlantische vlucht van New York naar Londen krijgt hij plots vreemde sms'jes. Een onbekende aan boord laat weten elke twintig minuten iemand om te brengen, als er geen 150 miljoen dollar op een rekening wordt gestort. Al snel blijkt het dat het geen loze dreiging is, en moet Marks in een race tegen de klok de anonieme moordenaar zien op te sporen.

Wie is de mol?
Op voorhand dachten we dat 'Non-stop' een standaard vliegtuigkapingfilm zou worden, in de trant van werk uit de jaren negentig als 'Executive decision', 'Passenger 57' en 'Con air'. Bij het kijken blijkt de film echter verrassende lagen te hebben. Het is al bijzonder dat we niet weten wie de terrorist is; pas in de laatste akte wordt diens identiteit onthuld. Hierdoor krijgen we een soort 'Wie is de mol?' in filmvorm. Stuk voor stuk passeren verdachten de revue. Is het stewardess Nancy (Michelle Dockery), die als enige toegang heeft tot de cockpit? Passagier Jen (Julianne Moore), die per se naast Bill wil zitten? Of collega air marshall Jack (Anson Mount), die ongecontroleerd langs de douane kon lopen?

Trauma
Alsof we nog niet genoeg verdachten hebben, lijkt zelfs de hoofdpersoon niet helemaal te vertrouwen. We leren dat Bill door een persoonlijk trauma een alcoholprobleem heeft, en als de eerste doden vallen is hij héél toevallig net in de buurt. En het rekeningnummer waarop het geld gestort moet worden, heeft ook een link met hem? Meer verklappen we niet (we raden je aan niet de trailer van 'Non-stop' te kijken, want die geeft veel te veel weg).

Kleine ruimte
Het verhaal is onderhoudend en regisseur Jaume Collet-Serra weet het beste uit de beperkte locatie te halen. Door de camera soepel langs de passagiers en de verschillende plekken (economyclass, businessclass, pantry, toilet, cockpit) te manoeuvreren, creëert hij een gevoel van beweging in de statische ruimte. En zelfs de scènes waarin Marks aan het sms'en is, weet Collet-Serra nog te verlevendigen door de teksten in beeld te brengen, begeleid door onheilspellende muziek. Leuk detail: als Marks sms't met een beschadigde telefoon, zien we door de teksten in beeld een barst zitten. Verrassen 'Non-stop' biedt dus meer dan we dachten. Helaas weet het script niet tot het eind toe te verrassen. Misschien waren de verwachtingen na alle slimme vondsten wel zo hoog gespannen, dat de uiteindelijke ontknoping alleen maar kon tegenvallen. Dat doet hij dan ook. Jammer, want we hadden 'Non-stop' graag een vlekkeloze landing gegund.

Vandaag op TV