TV Krant

Safe house (2012)


Safe-house.jpg
Matt Weston (Ryan Reynolds) beheert in Zuid-Afrika een onderduikadres voor de CIA. Zijn wens voor een beetje actie wordt vervuld (en veel meer dan dat) als de beruchte overloper Tobin Frost (Denzel washington) bij hem wordt ondergebracht. Kort daarop wordt het huis belegerd door huurmoordenaars die willen voorkomen dat Frost gaat praten.

Tobin Frost (denzel Washington) was eens een gevierd CIA-agent, maar sinds tien jaar is hij een landverrader, en verkoopt staatsgeheimen aan de hoogst biedende terrorist of dictator. Al die tijdheeft hij uit handen van de overheid wetn te blijven, tot Frost zichzelf aangeeft bij het Amerikaanse consulaat in Zuid-Afrika. Hierop wordt hij ondergebracht bij een lokaal ‘safe house’, oftewel onderduikadres. De beheerder daarvan is Matt Weston (Ryan Reynolds), die na twaalf maanden geen ‘gasten’ te hebben ontvangen, wel toe is aan een verzetje. Maar hij krigt mer dan hij had verwacht als het huis het doelwit wordt van huurmoordenaars, die Frost koste wat het kost willen doen zwijgen. Weston weet op het nippertje te ontsnappen met de overloper. Met de hete adem van zijn meedogenloze achtervolgers in zijn nek, moet Weston koortsachtig uitvinden wie het op Frost gemunt heeft.

Scandinavische filmmakers maken internationaal goede sier. De Deen Nicolas Winding Refn en de Zweed Tomas Alfredson maakten de afgelopen maanden hun debuut over hun eigen landsgrenzen, en dat is ons uitstekend bevallen. Refn maakte actiethriller ‘Drive’ en Alfredson spionagefilm ‘Tinker tailor soldier spy’. De films verschillen qua inhoud en uiterlijk enorm, maar toch is er iets watze bindt: een nieuwe kijk op uitgeholde cliches. Als kijker wordt je constant op et verlerde been gezet door onverwachte wendingen. Je voelt dat je niet meer kan voorspellen wat er gaat gebeuren en dat maakt het spannend om naar deze films te kijken. Aan dit rijtje kan nu Daniel Espinosa worden toegevoegd. In thuisland Zweden (en in de europese filmhuizen) goooiede hij hoge ogen in 2010 met de prima verfilming van de Jens Lapidus thriller ‘Snabba cash’ (in Nederland uitgegeven als ‘Snel geld’). Hij maakt nu zijn Hollywoddebuut met ‘Safe house’. Kan ook Espinosa zijn Scandinavische magie laten werken bij deze actiefilm? De balans schiet duidelijk en ruim in het positieve uit, maar toch zijn er een paar minpunten.

Mar laten we met het vele goede wat de film biedt beginnen. ‘Safe house’ heeft een prima cast, met de altijd goede Denzel Washington aa het hoofd. Zijn Tobin Frost is een zeer complex mannetje. Hij is duidelijk gedesillusioneerd in zijn oude opdrachtgever, maar in principe is dit natuurlijk geen excuus voor wat hij doet. Toch weet Washington hem iets mee te geven waardoor je Frost niet gelijk afserverrd als gevaarlijke, egoistische gek. Als je in zijn ogen kijkt –zeer in de tweede helft van ‘Safe house’- zie je iets. En geloof je dat er iets moet zijn gebeurd waardor hij zo totaal afknapte op hoe de CIA werkt, dat hij zijn hogverraad als enige middel zag om die Amerikaanse geheime dienst betaald te zetten. Maar wat dat is blijt lange tijd onduidelijk.

Tegenover hem staat de joinge Matt Weston, die zich kapot verveeld als concierge van het CIA-onderduikadres in Zuid-Afrika. Tot dus Frost binnen wordt gebracht en alle hel losbarst, en Weston meer spanning en actie krijgt dan hij ooit had gedroomd. Ryan reynolds zet goed de frisse Weston neer, die nog onvoorwaardelijk gelooft dat de CIA voor de goede zaak vecht. Naarmate de film vordert overtuigt zowel Frost a’s zijn eigen ogen hem van het feit dat er geen duieelijke scheiding is tussen goed en kwaad. Goede mensen kunnen hele slecte dingen doen, al da niet onder kopje ‘voor een hoger goed’ of ‘landsbelang’. De relatie tussen de twee mannen ontspint zich op diverse manieren. Veteraan - groentje, leraar – leerling, bewaker – gevangene, pessimist - optimist. Vrienden zullen het nooit worden, daarvoor is er een te diep wantrouwen, maar het is razend interessant om te zien hoe die twee mannen om elkaar heen cirkelen en dinge vanelkaar oppikken.

Dit alles gebeurt in de broeirige setting van het stedelijke Zuid-Afrika, waar dankbaar gebruik wordt gemaakt van de vele tegenstellingen in het land. Het ene moment zit je nog in de sloppenwijken van Langa, e de volgende scene speelt zich alweer af bij het hypermoderne Groenpunt voetbalstadion in Kaapstad (grappig genoeg wordter net een wedstrijd gespeeld dor Ajax Cape town, de Zuid-Afrikaanse tak van de Amsterdamse voetbalclub). Het is een bruisend land, maar je voelt dat het ook een gevaarlijk land kan zijn. wat bijdragt aan de onderhuidse dreiging die je doordehele film dor voelt.

Dit is het vornaamste prestate van tegisseur Daniel Espinoza, en volgens ook te danken aan de Scandinavische touch: constant spanning en dreinig genereren, ook al gebeurt er niks. Hi det dit door regelamtig door ramen, of vanachter muren of deuren te filmen. Hierdoor lijkt het of degenen die worden gefilmd, ook weer in de gaten worden gehouden door een derde, kwaadwillende partij. Ook bijzonder is hoe hij het geweld steeds weer rauw op het dak laat komen. Als kijker schrik je steeds weer van de geweldserupties. Zowel degene die je aan ziet komen (Je weet dat de be belegering van het onderduikadres zijn slachtoffers zal eisen, maar de heftigheid waar het mee gebeurt doe je toch schrikken) tot de onverwachte: een auto die wordt geramd door een andere wagen, een man die plots slachtoffer wordt van een sluipsachutter. ‘Safe house’ verheerlijkt het dodelijke geweld niet door er een gestyleerd suasje overheen te gieten. Het is hard, smerig en onverwacht. Hierdoor stijgt het paranoialevel tot grote hoogten: wie kan je vertrouwen? Waar ben je veilig?

Daniel Espinoza weet dot allemaal lange tijd in goede banen te leiden, maar wordt uiteindelijk toch wat geneket door een makke in het script. Vaaf het moment dat Tobin Frost en Matt weston het onderduikadres als over kop moeten verlaten, verandert ‘Safe hose’ namelijk in een lange achtervolging. Ze hoppen van auto aar auto en van omgeving naar omgeving, terwil de bad guys ze seeds vlak op de hielen zitten en een regen aan kogels op ze afvuurt. maar op en gegeven moment gaat de steeds herhalende factor de kiker opvallen en ietwat vervelen: hoeveel keer kan je ternauwenod ontsnappen? Dat is jammer, maar het is een groot compiment aan de regisseur dat hij een weinig vernieuwend verhaal toch zo lang fris en interessant kan houden.

Vandaag op TV