TV Krant

True grit (2010)


true_01.jpg
De vader van de 14-jarige Mattie Ross (Hailee Steinfeld) is in koelen bloede vermoord door de crimineel Tom Chaney (Josh Brolin). Vastbesloten haar vader te wreken huurt ze de US Marshall Rooster Cogburn (Jeff Bridges) in om Chaney op te sporen en te arresteren. Mattie wil per se mee, en met frisse tegenzin neemt Cogburn haar op sleeptouw. Onderweg krijgen ze gezelschap van de Texas Ranger LaBoeuf (Matt Damon), die Chaney voor een ander misdrijf wil oppakken. Het trio reist dwars door gevaarlijk indianengebied op zoek naar Chaney, die zich ondertussen heeft aangesloten bij de meedogenloze bende van Lucky Ned Pepper (Barry Pepper).

Onverschrokkenheid
‘True grit’ is wat lastig te vertalen in het Nederlands, maar het woord ‘Onverschrokkenheid’ komt dicht in de buurt. En onverschrokken zijn de regisserende broers Joel en Ethan Coen zeker, om een remake te maken van de westerklassieker ‘True grit’ uit 1969, met icoon John Wayne in de –Oscarwinnende- hoofdrol. De Coens wijzen er echter fijntjes op dat het geen nieuwe versie is van die film, maar van het boek waar beide films op gebaseerd zijn, geschreven door Charles Portis. En deze nieuwe versie is trouwer aan de geschreven bron. Veel dialogen komen woord voor woord uit dat boek, evenals scènes die de eerste film niet haalden, zoals een tamelijk bizar stuk waarin een dronken Rooster zijn schietkunsten laat zien met omhoog gegooide maïskoekjes.

Bizarre personages?
Het woord ‘Bizar’ is sowieso iets wat Joel en Ethan Coen aan hun kont hebben hangen. Al hun films worden bevolkt met personages waar wel iets excentrieks mee is, zoals Javier Bardem die met een persluchttank zijn slachtoffers vermoordt in ‘No country for old men’, of George Clooney die een seksmachine bouwt in ‘Burn after reading’. Dit werkt wat ‘True grit’ betreft ietwat tegen de regisseurs. Volgens de Coens is ‘True grit’ bedoeld als hun eerste rechttoe rechtaan genrefilm; een western zonder opsmuk. Maar onwillekeurig ga je toch extra kijken naar de mensen die de film bevolken. Bij een andere regisseur waren de malle wollen beenbeschermers van Lucky Ned Pepper je niet eens opgevallen, laat staan de dierenarts die voorbij sjokt gehuld in een berenvel... met het berenhoofd er nog aan. Bij de Coens vallen ze ongewild op, maar dat maakt niet uit: ze leiden niet af van het plot, en zorgen vaak voor de broodnodige glimlachmomenten in het verder serieuze verhaal.

Fenomenale Mattie
Het is knap hoe je als kijker vanaf het eerste moment wordt ondergedompeld in de sfeer van ‘True grit’. Je proeft, voelt en ruikt hoe het er aan toeging in het wilde westen. De beschaving was nog maar een dun laagje vernis, dat regelmatig door pistolen aan flarden werd geschoten. Het is een bar en kil landschap, en het wordt zo atmosferisch gefilmd dat je adem haast in koude rookpluimpjes je mond verlaat. Door dit kille landschap sjokt Mattie Ross, fenomenaal neergezet door de 13-jarige Hailee Steinfeld. Mattie is jong, maar ze heeft een vastberadenheid waar je u tegen zegt. Het is smullen geblazen om de scène waarin ze een nukkige paardenhandelaar met zijn eigen woorden terugpakt en precies krijgt wat ze wil, hem beduusd achterlatend. Hetzelfde geldt voor de twee geharde mannen met wie ze optrekt, Rooster Cogburn en LaBoeuf. Beiden nemen in het begin het kind niet serieus, maar Mattie zorgt er héél snel voor dat ze haar serieus gaan nemen. Mattie wordt nergens geforceerd wijsneuzerig, je voelt dat alles wat ze zegt en doet voortkomt uit een diep geworteld gevoel van rechtvaardigheid.

Hilarische tegenpolen
Jeff Bridges en Matt Damon zijn bij tijd en wijle hilarisch in hun rollen van twee tegenpolen. Rooster is een smoezelige dronkaard, die liever zijn pistool dan zijn mond laat spreken, en LaBeouf is een blaaskaak die zijn metgezellen er constant aan herinnert hoe blij ze mogen zijn dat er een Texas Ranger in hun midden is. De enige connectie is dat ze beiden Tom Chaney willen arresteren. Nog een connectie (al zullen ze dat allebei niet hardop durven toegeven) is hoe gehecht ze zijn aan Mattie.

Eindeloze film
‘True grit’ kent veel overeenkomsten met die andere Coens film, het Oscarwinnende ‘No country for old men’. Ondanks dat die film zich in de hedendaagse tijd afspeelt, heeft het een onmiskenbaar western-gevoel in zich. En bij beide films gaat het duidelijk niet om de climax aan het eind, maar de weg náár die climax toe. Het intense genieten van ‘True grit’ verdient een slot die je steil achterover doet slaan, maar dat gebeurt niet. Toch jammer van het weinig verheffende einde, anders was ‘True grit’ echt een eindeloze film geworden.

Vandaag op TV