TV Krant

Burlesque (2010)


paars.jpg
Een plattelandsmeisje trekt naar de grote stad om beroemd te worden. Het klinkt als een uitgekauwd gegeven, maar met ‘Burlesque’ levert het juist een erg smaakvolle musical op.

Serveerster Ali (Christina Aguilera) is haar uitzichtloze bestaan in haar geboortedorp zat en trekt naar de grote stad. In Los Angeles hoopt ze haar droom om zangeres en danseres te worden in vervulling te laten gaan. Ali belandt in de nachtclub Burlesque, waar ze in eerste instantie alleen als serveerster aan de slag kan. Maar als topact Nikki (Kristen Bell) door alcoholproblemen onhandelbaar wordt, krijgt Ali van Burlesque-eigenaresse Tess (Cher) een kans op het podium. Ze wordt een succes, maar de blijdschap hierover wordt al snel overschaduwd. Burlesque is namelijk in financiële problemen, en zakenman Marcus (Eric Dane) staat op het punt de nachtclub te kopen, te slopen en er een flatgebouw neer te zetten. Verder loert de jaloerse Nikki op wraak, en worstelt Ali met gevoelens voor de sympathieke, maar gebonden barkeeper Jack (Cam Gigandet).

Britney Spears
Ruim tien jaar geleden maakte de wereld voor het eerst kennis met Christina Aguilera. Rond dezelfde tijd brak ook Britney Spears door. En aangezien ze van dezelfde leeftijd zijn en allebei popmuziek maakten, waren de vergelijkingen niet van de lucht. Maar naarmate hun carrière vorderde zag je het klassenverschil. Spears blééf het popzangeresje, die niet vanwege haar wat dunne stemgeluid in de picture stond, maar meer door haar publieke zenuwinzinkingen (zo schoor ze een keer spontaan haar hoofd kaal). Op het filmvlak verspeelde ze haar krediet met ‘Crossroads’, een drakerig drama waarmee Spears pijnlijk door de mand viel als actrice.

Slimme keuzes
Aguilera liet ook van zich spreken, maar dan voornamelijk vanwege haar dijk van een stem. Die zich naast pop ook prima bleek te lenen voor ballads, soul, R&B en andere muziekstijlen. Aguilera kán echt wat, en door slimme keuzes in haar carrière (wat imago en muziekstijlen betreft) is zij nog steeds relevant. Eén van die verstandige beslissingen was om te wachten met acteren totdat ze echt iets vond wat haar op het lijf geschreven was. En ‘Burlesque’ speelt prima in op Aguilera’s pluspunten. Het overgrote deel zien we haar namelijk doen waar ze het beste in is: zingen.

Kippenvelmoment
Aguilera’s grootste kracht wordt voor het eerst ingezet tijdens een absoluut kippenvelmoment in ‘Burlesque’. Het beleid van de nachtclub is dat de liedjes worden geplaybackt. Maar als de stroom uitvalt en er dus weinig te playbacken valt, besluit Aguilera’s Ali om écht te gaan zingen... Die eerste zwoele ‘Whowowowooo’ die over haar lippen rolt is prachtig. Het moet gezegd worden dat Aguilera ook als actrice best te pruimen valt. De rol van naïef meisje die naar de grote stad komt om het te maken ligt dicht bij haar eigen levensverhaal, waardoor het natuurlijk overkomt.

Betrouwbaar fundament
Maargoed, om debutante Aguilera niet de hele film te laten dragen, heeft regisseur/schrijver Steve Antin gezorgd voor een betrouwbaar fundament. In de eerste plaats door een prima cast, onder aanvoering van Cher. Het zal ons niks verbazen als de carrière van Cher een voorbeeld is voor Aguilera, want was Cher ook niet ooit een zangeresje die zo nodig moest acteren? Haar Oscar voor ‘Moonstruck’ is de beste wraak geweest op dat soort zure kritieken. Chers acteerwerk staat als een huis, en haar stem (ze zingt ook een paar nummers) klinkt nog als een klok.

De diepte in
Vaak wordt een musical bevolkt door karikaturale, eendimensionale personages, die spontaan in zang en dans uitbarsten. In ‘Burlesque’ gaan de karakters juist opvallend de diepte in. Marcus, die de nachtclub wil kopen, zou in veel musicals bij uitstek een ‘bad guy’ zijn. Maar in deze film hij is gewoon een zakenman, die niet over lijken gaat, maar wel graag -en terecht- geld wil verdienen. Zelfde geldt voor Ali’s rivale Nikki. In plaats van een complete bitch blijkt ze juist een onzekere meid te zijn, die bang is de goede band met Tess te verliezen door de komst van Ali.

Sexy, niet seksueel
Een ander pluspunt zijn de kleine goedmoedige plagerijtjes en grapjes tussendoor. Bij een musical ben je gewend aan het grote gebaar, maar in ‘Burlesque’ is duidelijk oog voor de subtiele kwinkslag. En er is oog voor de aankleding! “Onze club heeft geen ramen, maar wel het mooiste uitzicht”, zegt portier Alexis (Alan Cumming), en hij heeft gelijk. De kleding van de artiesten ziet er verleidelijk, maar zeker niet hoerig uit. Burlesk dansen is namelijk sexy, maar nooit seksueel getint. Verder ademt de nachtclub een prettige sfeer uit, tussen broeierig en knus in. Het gedempte licht valt op de dieprode gordijnen, het glimmende koperwerk, de gezellige bar en tafeltjes, en achter de schermen is het gezellig rommelig in de kleedkamers. Gooi alles in de mix en we kunnen alleen maar concluderen dat ‘Burlesque’ een film is waar je erg blij van wordt.

Vandaag op TV