TV Krant

The American (2010)


am_02.jpg
De Amerikaanse huurmoordenaar Jack (George Clooney) vertrekt in 'The American' naar Italië voor één laatste klus, waarna hij voorgoed uit 'het wereldje' wil stappen. Maarja, in films lopen 'laatste klussen' nooit goed af...

Nadat een opdracht in Zweden bloediger eindigde dan verwacht, vlucht huurmoordenaar en wapenexpert Jack (George Clooney) naar een afgelegen Italiaans bergdorpje. Hier wil hij even rustig bijkomen, maar zijn contactpersoon Pavel (Johan Leysen) heeft al weer werk voor Jack. Voor collega-huurmoordenaar Mathilde (Thekla Reuten) moet hij een geweer bouwen. Jack stemt toe, maar wel onder de voorwaarde dat dit zijn laatste opdracht wordt. In de weken dat hij hiermee bezig is, bouwt Jack een warme vriendschapsband met pastoor Bendetto (Paolo Bonacelli) én een hete liefdesrelatie met prostituee Clara (Violante Placiso) op. Maar het blijkt niet ongevaarlijk om met een huurmoordenaar om te gaan.

Topfotograaf
Anton Corbijn maakte drie jaar geleden zijn filmregiedebuut met 'Control'. Maar hij maakte al dik dertig jaar geleden zijn debuut als fotograaf, en is in die hoedanigheid één van 's werelds beste. Hij is hoffotograaf van bands als U2 en Depeche Mode, maar eigenlijk staat alle internationale sterren, of het nu muzikanten, politici, acteurs of kunstenaars zijn, te trappelen om door Corbijn gekiekt te worden. Zelfs koningin Beatrix liet zich in 2008 gewillig door hem op de gevoelige plaat vastleggen voor een reeks staatsieportretten. Corbijns eerste film, 'Control' is sterk beïnvloed door zijn vroegere foto's: zwart-wit, sober en somber. ‘The American’ is qua beeld weer meer geënt op het latere deel van zijn fotocarrière: Kleurrijk! Maar eh, ook weer sober en somber. Visueel is het in ieder geval prachtig: elk plaatje is een plaatje.

Arthouse-Clooney
George Clooney speelt de hoofdrol, maar dit is niet de Clooney van kassuccessen als de 'Oceans 11’-films. Hier geen aalgladde charmeur die met een kwinkslag en een knipoog iedereen inpakt. Nee, dit is arthouse-Clooney: bedachtzaam en ingetogen, die liever met zijn ogen dan met zijn mond praat. Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat we tot voor kort geleden nog niet overtuigd waren dat hij dit kon. Tot we ‘Up in the air’ zagen, en dan vooral het moment waarop zijn personage per telefoon wordt gedumpt door zijn grote liefde. Je ziet hem instorten. Niet met geschreeuw, maar puur met een wanhopige blik in zijn ogen, terwijl zijn mond steeds dunner wordt en zijn knokkels steeds witter van de telefoonhoorn. Dat was zo overtuigend hogeschoolacteren, dat wij sindsdien ook overtuigd zijn van Clooney's kunnen. Die introverte George loopt dus ook in ‘The American’ rond. En al weet hij ons in geen enkele scène zo diep te raken als in bovenstaande, hij weet honderd procent te transformeren in de zwijgzame huurmoordenaar Jack.

Uitgekleed
Het verhaal, gebaseerd op het boek 'A very private gentleman' van Martin Booth, is tot op het bot uitgekleed. Er zit geen franje of kwinkslag bij om het geheel op te leuken. What you see is what you get: een man in een vervallen bergdorpje, die met zijn contactpersoon een paar korte, staccato telefoongesprekken voert ('Met mij. Het pakketje is ontvangen. Oke' Tututuuut...). Daarna zien we hem het geweer maken. Met de opdrachtgeefster test hij vervolgens het wapen uit, en tussendoor komen een pastoor en prostituee in zijn leven. En dan hebben we, op een paar belangrijke plotwendingen na, wel 95 procent van 'The American' beschreven.

Actie?
Soms vergt deze Spartaanse manier van vertellen teveel van de kijker die Hollywoodfilms gewend is. ‘Kom op, actie!’ Zou je bijna willen roepen, als we Jack weer eens minutenlang zwijgend zijn geweer in elkaar zien knutselen. Zelfs de enige autoachtervolging zal het adrenalinepijl van het publiek niet naar gigantische hoogten doen stijgen. Door een nachtelijke stad achtervolgt Jack een auto op... een scooter. Het gaat niet razend snel, het zijn geen halsbrekende toeren, maar met slim afsnijden via binnenpaadjes weet Jack de auto bij te houden.

Naakte waarheid
‘The American’ mist dan misschien een bepaalde glamour, maar het is wel 'echt'. De naakte waarheid, net als tussen Jack en Clara. Het duo klikt eerst op lichamelijk niveau, wat de mooie seksscènes laten zien. Dan krijgen ze op geestelijk niveau ook een connectie, en worden ze verliefd. Door haar sexy kleding en vele naaktscènes ben je geneigd alleen naar Violante Placido (Clara) haar buitenkant te kijken. Maar ze weet -net als Clooney- met blikken en gebaren prachtig duidelijk te maken wat er allemaal in haar hoofd omgaat: Clara voelt dat ze haar zielsverwant heeft gevonden in die stugge Amerikaan. Jack en Clara zijn het warme lijntje in de film, die verder vooral de eenzaamheid van de mens laat zien. Maar laat het maar aan topfotograaf Anton Corbijn over om die eenzaamheid in beelden te vangen waar je als kijker erg van kan genieten.

Vandaag op TV