TV Krant

Domino (2005)


domino.jpg
Er zijn heel wat bizarre carrièreswitches denkbaar. Van vuilnisman tot bankier, van vakkenvuller tot president, en, zoals in ‘Domino’, van fotomodel tot premiejager. En jij kunt gratis zien hoe Domino dat geflikt heeft!

De ‘echte’ Domino Harvey is in juni 2005 dood aangetroffen in haar bad, na een overdosis pijnstillers te hebben ingenomen. Ze hoeft zich geen zorgen te maken dat haar nagedachtenis bezoedeld wordt met deze film, want die is juist een uitbundige ode aan haar –gevaarlijke- leven geworden. We zien Domino (gespeeld door Keira Knightley) opgroeien in Engeland, waar ze werkt als fotomodel. Amper volwassen verhuist Domino met haar moeder naar Amerika, waar ze zich slecht thuis voelt in de plastic wereld van de ‘rich and famous’. Dan krijgt ze een advertentie onder ogen waarin premiejagers worden gevraagd. Domino meldt zich aan, en ondanks dat het voormalige model met haar knappe koppie en frêle lijf behoorlijk uit de toon valt, blijkt ze geknipt voor het werk. Domino kickt op de adrenaline die door haar lijf giert als ze op het punt staat een deur in te trappen en geen idee heeft wat zich daarachter bevindt. Tot ze verstrikt raakt in een web waar ze achtereenvolgens met miljoenen dollars, maffiapraktijken en uiteindelijk moord te maken krijgt.

‘Based on a true story’ lezen we aan het begin van de film. Direct gevolgd door ‘… sort of’. De waarheid wordt inderdaad regelmatig geweld aangedaan, want scriptschrijver Richard Kelly (‘Donnie Darko’) lijkt de feiten haast met tegenzin in het verhaal te hebben gestopt. Achterloos wordt verteld dat Domino de dochter is van de bekende Engelse acteur Laurence Harvey (uit de originele ‘Manchurian candidate’), en dat ze ‘Premiejager van het jaar’ is geworden. Veel liever focust Kelly zich op de bizarre, surrealistische en van A tot Z verzonnen trip die Domino met haar collega’s Ed (een uitstekende Mickey Rourke) en Choco (Edgar Ramirez) maakt. Over surrealistisch gesproken: nooit gedacht dat we nog eens zo hard zouden lachen om Ian Ziering en Brian Austin Green, bekend van ‘Beverly hills 90210’. Ze spelen zichzelf als bijna vergeten soapsterretjes die het realityprogramma ‘Bounty squad’ gaan presenteren, waarin ze Domino en co. volgen. Ian en Brian zetten zichzelf zo hilarisch verwend en verwaand neer, dat zij de onbetwiste komische noot van de film vormen.

Je zou verwachten dat gevestigde filmmakers gezapiger worden naarmate de jaren verstrijken. Ze hoeven zich niet meer te bewijzen, en kunnen rustig verantwoorde films in elkaar knutselen. De uitzondering op de regel: Tony Scott. De 61-jarige Brit (broertje van Ridley –‘Gladiator’- Scott) maakt van zijn films steeds vaker verbijsterende kijkervaringen. Was zijn vorige werk ‘Man on fire’ al een overdonderende trip voor het oog, met ‘Domino’ levert hij pas echt een visuele fragmentatiebom af. Dik twee uur lang heeft de regisseur voor werkelijk elke scène een andere ‘look’. Overbelicht, onderbelicht, gruizig, zwart-wit, fel, onscherp, extreme close-ups… Toen TV Krant de film zag, ging er halverwege iets mis met de projector, waardoor het beeld hevig begon te trillen. Het feit dat we er rustig een minuut naar bleven kijken omdat we dachten dat het zo hoorde en pas merkten dat er iets mis was toen de zaallichten aangingen, doet je hopelijk een beetje voorbereiden op wat je ogen te verduren krijgen. Is het hinderlijk? Nee, want ‘Domino’ knalt bijna uit elkaar door de enorme energie en het gigantische plezier dat de film uitstraalt. In ‘Domino’ is de logica regelmatig ver te zoeken, en stuitert het verhaal tussen verleden en heden en naar totaal andere dimensies. Maar wie heeft logica nodig als je er zoveel filmische lol voor terugkrijgt? Uitleggen doet de magie van de beelden geen recht. Je moet ‘Domino’ zelf zien, of nog beter: ondergaan.

Vandaag op TV