TV Krant

Hairspray (2007)


travolta.jpg
Hoelang gaat een bus haarlak mee? Heel lang! In 1988 was er de eerste film van John Waters, in 2002 gevolgd door een musicalversie op Broadway. ‘Hairspray’ 2007 combineert het beste van de twee voorgangers: de leuke ironie van de film, en de sterke liedjes uit de musical. En jij kan gratis naar de voorpremière!

Het is 1962, en het leven van de gezette tiener Tracy Turnblad (Nikki Blonsky) bestaat uit héél hoog haar en de Corny Collins Show. Samen met haar vriendin Penny Pingleton (Amanda Bynes) rent ze na school naar huis om dit dansprogramma te zien, en weg te zwijmelen bij dansgod Link Larkin (Zac Efron). Dan komt er een plekje vrij bij de show. Tracy doet auditie en wint, dankzij de ‘moves’ die ze van haar donkere schoolgenoot Seaweed (Elijah Kelly) heeft geleerd. Nu is Tracy opeens een beroemdheid, tot grote bezorgdheid van haar moeder Edna (John Travolta) en tot grote ergernis van danseres Amber von Tussle (Brittany Snow) en haar doortrapte moeder Velma (Michelle Pfeiffer). Zij doen alles om de vlotgebekte en goedgeluimde Tracy uit de show te zetten...

‘Hairspray’ doet alles goed wat die ‘andere’ grote musical dit jaar, ‘Dreamgirls’ fout deed. ‘Dreamgirls’ had een geforceerde combinatie tussen verhaal en liedjes; als de emotie al getoond was met het acteerwerk, kwam er een nummer achteraan om het gevoel nóg eens duidelijk te maken. En dit waren van die ellenlange nummers, die vooral bestonden uit een hoop gegil. En het verhaal, over de opkomst maar vooral ondergang van een damesgroep a la The Supremes, was veel te zwaar. Een musical hoort van nature licht en luchtig te zijn van toon.
En dat laatste is ‘Hairspray’ zeker. Al betekent dit niet dat ‘Hairsrpray’ niks te melden heeft. Het belangrijkste onderwerp in de film is rassendiscriminatie; Tracy neemt het op tegen de censoren die niet willen dat blanken en zwarten samen dansen in de Corny Collins Show. Maar dit zware onderwerp wordt verpakt in sterke, ontroerende liedjes. De toon van ‘Hairspray’ blijft luchtig, maar weet toch de serieuze boodschap over te brengen. Geen geringe prestatie.

Iedereen speelt met een haast zichtbare glimlach om de lippen, zoveel overduidelijk plezier hebben ze in hun rollen. Met John Travolta voorop, als vrouwelijke tientonner Edna Turnblad. Het is geen publiciteitsstunt dat de rol door een man wordt gespeeld (in de originele film en de musical was dit ook al zo, het is onderdeel van de traditie geworden) maar het is natuurlijk wel bijzonder. En hij doet het goed, je hebt nooit het gevoel dat je naar een verklede man zit te kijken. Travolta ís Turnblad, een enorme vrouw met een nog groter hart.
Leuk ook om hem weer eens te horen zingen, iets wat hij sinds ‘Grease’ uit 1978 niet meer heeft gedaan. Nog verrassender was het om al die andere acteurs te horen zingen! We wisten dat Michelle Pfeiffer vroeger (in ‘Grease 2’ en ‘The fabulous Baker boys’) haar strot wel eens heeft opengegooid en dat Queen Latifah als rapster/zangeres is begonnen voordat ze de overstap naar het acteren maakte, maar zelfs niet-zangers als Christopher Walken (Wilbur Turnblad) en James Marsden (Corny Collins) blijken over een heel behoorlijk stemgeluid te beschikken.

‘Hairspray’ ligt niet zwaar op de maag, en is op het eerste gezicht net zo luchtig en vluchtig als haarlak. Maar het is juist superieure luchtigheid, strak geregisseerd door Adam Shankman, die de zang- en dansintermezzo’s en komische momenten perfect weet te timen. Hierdoor geef je je al snel gewonnen aan de onweerstaanbare vrolijkheid die ‘Hairspray’ uitstraalt.

Vandaag op TV