TV Krant

Mean girls (2004)


LINDSAY.jpg
Wie denkt dat de middelbare schooltijd echt zo’n fantastische tijd is moet maar eens goed naar ‘Mean girls’ kijken: roddel, achterklap en de juiste kleren bepalen er je plaats op de sociale ladder.

De 15-jarige Cady Heron (Lindsay Lohan) heeft haar hele leven in Afrika gewoond, waar ze naast haar ouders (die haar thuis onderwezen) alleen de wilde dieren als gezelschap had. Nu is het gezin Heron weer terug in de Verenigde Staten, en gaat Cady voor het eerst naar een officiële school. Al snel raakt ze bevriend met twee buitenbeentjes: de altijd in het zwart geklede Janis (Lizzy Caplan) en de supernicht Damian (Daniel Franzese). Ze maken Cady wegwijs in de wondere wereld(en) van de highschool. Je hebt de nerds, de sporters, de Aziaten… maar bovenaan de hiërarchie staan de plastics, drie meisjes die zo heten wegens hun opvallende gelijkenis met Barbie. Ze bestaan uit Gretchen (Lacey Chabert), Karen (Amanda Seyfried) en als onbetwiste leider Regina (Rachel McAdams). Vooral Regina kan mensen maken en breken, en zij bepaald wat hip is en wat niet. Als Regina vraagt of Cady bij de groep wil horen, moedigt Janis dit aan. Zo heeft ze een mol in de plastics zitten, en hoort ze al hun –chantabele- geheimpjes als eerste.
Maar dan gaat het mis. Cady wordt verliefd op Aaron (Jonathan Bennett), de ex van Regina. Dit pikt de hoofdplastic niet, en het is vanaf dat moment oorlog tussen de twee, waarbij alle lage streken geoorloofd zijn. Ook Cady gooit alles in de strijd om Regina te verslaan. Maar ze gaat zo in haar strijd op dat de natuurlijke Cady niet merkt dat ze langzaam in net zo’n vervelende plastic verandert als Regina…

‘Mean girls’ is geen psychologische karakterstudie, maar gaat wel dieper op de materie in dan de meeste andere tienerkomedies. Niet zo vreemd, want scriptschrijfster Tina Fey (die zelf een rol heeft als de lerares Ms. Norbury), baseerde haar script op het non fictie boek ‘Queen bees and wannabees’. Deze Amerikaanse bestseller laat zien hoe het sociale stelsel werkt op school, met zijn vele subculturen en hiërarchieën. Zo is de komedie ingebed in de waarheid, en dan mogen de figuren die er in rondlopen soms behoorlijk overdreven zijn, ze blijven wel mensen van wie je de drijfveren kan begrijpen.
Zelfs van de plastic Regina George. Haar vriendinnen zijn als de dood dat ze hun bevoorrechte positie aan de top kwijtraken, dus doen ze alles om Regina te behagen. Die het zich allemaal graag laat aanleunen. Sterker, ze is niet anders gewend. En als ze dan de knappe, slimme, maar vooral natuurlijke Cady ziet, begrijpt Regina dat haar positie van populairste meisje ernstig in het geding komt. Ze sluit vriendschap met Cady onder het mom van ‘Hou je vrienden dichtbij, maar je vijanden dichterbij’.

Cady is heerlijk naïef als het gaat om de ongeschreven sociale wetten. Zij wil gewoon vriendschappen sluiten, ongeacht of je wel de goede kleur broek draagt. Verder zorgt haar Afrikaanse achtergrond dat ze een paar mooie parallellen kan trekken met het oerwoudleven. Zo ziet Cady een groep klasgenoten in een winkelcentrum, en vergelijkt dat met hoe wilde dieren zich gedragen bij een waterkant. De plastics eigenen zich als trotse leeuwen de beste plek toe, de meelopers kijken als aapjes op gepaste afstand bewonderend toe, en de nerds duiken als bange hertjes ineen onder de kille blikken van de roofdieren.

Lindsay Lohan weet met haar frisse uitstraling de kijker gelijk in te palmen, en zelfs als ze naar de ‘dark side’ van de plastics wordt getrokken, behoudt ze onze sympathie. Ze is het stralende middelpunt in een verder ook erg goed spelende cast.
Dit, samen met het doordachte script en de lekkere muziek, maakt ‘Mean girls’ tot een heel aardige film over heel gemene meisjes.

Vandaag op TV