TV Krant

Ad astra (2019)


TK39_AdAstra1.jpg
Brad Pitt is op dreef in ‘Ad astra’, een meditatieve sciencefiction-film vol diepere lagen in een op het eerste gezicht rechttoe-recht-aanverhaal.

Astronaut Roy McBride (Brad Pitt) wordt op een geheime missie gestuurd om zijn vader op te sporen en uit te schakelen. Deze Clifford McBride (Tommy Lee Jones) ging dertig jaar geleden op een ruimtemissie en alles wijst erop dat hij waanzinnig is geworden en zijn crew heeft gedood. Clifford bevindt zich ergens in de buurt van Neptunus en laat elektrische stormen door het heelal razen, die ook de aarde bedreigen.

Karakteracteur
Vader Clifford is het doel, maar ‘Ad astra’ draait om de reis van zoon Roy. De rest van de cast (met naast Jones andere prima acteurs als Liv Tyler, Donald Sutherland en Ruth Negga) hebben kleine, dienende rollen. Pitt draagt dus de film en dat doet hij perfect. Was het vroeger weleens lastig om door zijn knappe uiterlijk heen te kijken, nu hij zichtbaar ouder wordt is steeds meer te zien wat een goede karakteracteur Pitt is.

Noodsignaal
Het Latijnse ‘Ad astra’ is een afkorting van de zin ‘Per aspera ad astra’, wat ‘Via moeilijkheden naar de sterren’ betekent. En Roy McBride krijgt genoeg moeilijkheden op zijn pad. Als hij op de maan (waar hij een tussenstop maakt) naar een afgelegen kolonie reist, wordt zijn konvooi aangevallen door een groep rebellen, wat een spannende scène oplevert. Een ander nagelbijtmoment beleeft Roy als hij en zijn crew op weg zijn naar Mars (tussenstop nummer 2) en ze reageren op een noodsignaal van een vrachtschip. Eenmaal aan boord worden ze belaagd door uitgebroken, levensgevaarlijke laboratoriumapen.

Het oneindige niets
Deze twee scènes zijn goed voor een adrenalinestoot, maar niet echt representatief voor de film. Want de belangrijkste vraag die ‘Ad astra’ stelt is: moet de mens dat ruimtereizen wel willen? Wat de film namelijk heel goed over weet te brengen is het oneindige van het heelal. Dat doet iets met je mentale staat. Er is alleen maar inktzwarte, eindeloze duisternis. Alles is koud, kil, niet levensvatbaar. De gigantische weidsheid voelt enorm beklemmend. Alles aan deze omgeving schreeuwt: dit is niet geschikt voor de mens! Roy is een van de beste astronauten, maar als hij door omstandigheden moederziel alleen de maandenlange tocht naar Neptunus moet maken, zie je ook bij hem scheuren in zijn geestelijke gestel ontstaan. Hij praat in zichzelf, krijgt huilbuien en ziet dingen die er niet zijn. Je houdt je hart vast bij de gedachte hoe zijn vader Clifford eraan toe moet zijn, na dertig jaar in het oneindige niets.

Onze aarde
Wat is het dan een genot als op een gegeven moment in de film onze wereldbol weer opdoemt. Naarmate de camera dichterbij komt zie je de meren, bergen en bomen in het zonlicht baden en besef je opeens op wat voor een fantastische planeet we leven. Misschien is dat wel de belangrijkste boodschap van ‘Ad astra’: we hebben maar één aarde, laten we er alsjeblieft zuinig op zijn.

Vandaag op TV