TV Krant

7 days in Entebbe (2018)


7Days3.jpg
De vliegtuigkaping van 1976 en de bestorming van de kapers is nu voor de vierde keer verfilmd. Helaas voegt ‘7 days in Entebbe’ niets wezenlijks aan de eerdere pogingen toe. Als ze deze film gijzelen, komen wij hem niet redden.

In 1976 was de kaping van een Air France-toestel van Tel Aviv naar Parijs met zo’n 250 inzittenden groot nieuws. Het drama eindigde met de aanval van het Israëlisch leger op de kapers die hun heil zochten op een vliegveld in Entebbe, Oeganda (gefilmd op Malta). Over de kaping zijn naderhand drie films gemaakt: (‘Raid on Entebbe’ (1976),
‘Victory at Entebbe’ (1976), en ‘Operation Thunderbolt’ (1977).

Twee gezichtspunten
‘7 days in Entebbe’ volgt de beruchte kaping en de nog beroemdere bestorming vanuit twee gezichtspunten. De eerste is die van twee Duitse kapers (foto boven: Daniel Brühl en Rosamund Pike) die uit overtuiging strijden voor Palestina en tegen Israël. Als ze zien dat de kaping uit de hand loopt – de Joden en de niet-Joden worden gescheiden – gaan ze twijfelen aan de missie. De tweede invalshoek is een politieke. We zien hoe de regeringsleiders van Israël met de zaak worstelen. Ze willen niet onderhandelen met kapers, maar hoe krijgen ze dan hun landgenoten vrij? Is een bestorming in Oeganda wel mogelijk? Of is zo’n operatie veel te riskant? Het eind van de film zal dus voor weinigen een verrassing zijn.

Voorspelbaar
Niet het voorspelbare einde is de echte makke van deze film. Bij goede romkoms weet je immers ook al hoe het afloopt, zonder dat ze daardoor aan kwaliteit inboeten. Het zwakke punt van ‘7 days in Entebbe’ is de emotieloze benadering die nergens voor spanning
zorgt. Ja, de gegijzelde vliegtuigpassagiers hebben het warm, hebben weinig water en verblijven in een smoezelig gebouw. Pure angst is echter nauwelijks te merken en ook de twijfel van de kapers is nooit voelbaar. Dat is best vreemd, want ondertussen zien we dat de hele situatie hen uit de vingers glipt en het grote doel – meer aandacht voor Palestina – uit beeld verdwijnt.

Overlegronden
Dan zijn de korte overlegronden tussen president Yitzhak Rabin (Lior Ashkenazi) en defensie-minister Shimon Peres (Eddie Marsan, met gekke wenkbrauwen) al wat spannender. De een wil direct tot militaire actie overgaan en neemt eventuele slachtoffers voor lief, de ander is bedachtzamer en zou liever diplomatieke wegen bewandelen omdat er toch ook met de vijand gepraat moet worden om tot langdurige oplossingen te komen. De spanning tussen deze twee hooggeplaatste politici is voelbaar en beide acteurs maken het beste van hun kleine rollen.

Dansen
Het begin, het slot en de bestorming van het vliegveld worden doorsneden met beelden van een moderne dansvoorstelling. Die dansbeelden zijn krachtig en geven wel wat broodnodig drama aan de film. Tegelijkertijd vormen de beelden een zwaktebod omdat die dansvoorstelling eigenlijk nauwelijks iets met de gebeurtenissen te maken heeft (de vriendin van een van de soldaten danst in deze groep). Alles bij elkaar is de film eigenlijk een zouteloze teleurstelling, temeer daar de producenten eerder het krachtige en levensechte ‘United 93’ maakten, over een van de kapingen van 11 september 2001.

Vandaag op TV



popup1019.jpg