TV Krant

Coco (2017)


TVK1747_14_15_02.jpg
In ‘Coco’ belandt de twaalfjarige Miguel per ongeluk in het dodenrijk. Dat levert een fantastisch avontuur op, waaruit blijkt dat het hiernamaals zeker geen dooie boel is.

Mexico zit vol muziek, behalve bij één familie. Die heeft de liedjes afgezworen, en richt zich puur op z’n schoenmakersbedrijf. De jongste telg Miguel wil echter wél muziek maken, zeker als blijkt dat zijn overleden overgrootvader een beroemd gitarist en zanger was. In zijn zoektocht naar erkenning én het antwoord op de vraag waarom zijn familie niet meer naar muziek luistert, belandt Miguel tijdens de Dag van de Doden (Allerzielen) op magische wijze in het hiernamaals.

De dood is een feest
Animatiestudio Pixar (‘Toy story’, ‘Finding Nemo’, ‘Inside out’) geeft met ‘Coco’ een mooie blik op de wereld van de ondoden. Het laat de Mexicaanse traditie van Día de Muertos zien, oftewel de Dag van de Doden. Overleden familieleden worden geëerd met altaartjes waarop foto’s staan, en er wordt een bezoek gebracht aan de begraafplaats. Let wel: dit gebeurt niet in somberheid, maar juist in een feestelijke stemming. De dood is in ‘Coco’ niet iets waar men bang of verdrietig van wordt. De familie is ervan overtuigd dat de geesten van geliefden nog steeds bij hen zijn, en hen helpen in het dagelijks leven. Zowel de echte wereld als het schimmenrijk is kleurrijk, energiek, warm en vol muziek. En je wordt niet plotsklaps een engel als je overgaat naar de andere wereld. Nee, was je een rotzak in het echte leven, dan ben je het daar ook.

Liefde voor familie
‘Coco’ is absoluut geen enge film. Wel een zeer avontuurlijke, die zich ontvouwt terwijl we de prettig eigenwijze Miguel volgen in zijn tocht door beide werelden. Je zult je vergapen aan de creatieve vondsten, en door een paar goedgekozen keerpunten in het verhaal, blijf je nieuwsgierig hoe dit afloopt. Verder bevat ‘Coco’ veel humor; van de ongecontroleerde, maar hierdoor onweerstaanbare Mexicaanse naakthond Dante, tot alle grappen en grollen die kunnen worden uitgehaald met een geraamte als lichaam. En liefde voor (surrogaat)familie is een terugkerend thema in alle Pixar-films, dus ook in ‘Coco’. Het ontroert als Miguels overleden familieleden hem direct herkennen en onder hun hoede nemen als hij per ongeluk in het land van de doden is beland.

Alsof je in Mexico bent
Zoals altijd bij Pixar is het een visueel feest. De details zijn verbluffend. De manier waarop Miguel zijn vingers op de gitaar plaatst, klopt ook echt met de muziek die we horen. En je hoeft niet naar Mexico te zijn geweest om te voelen dat alles – van kleding, markten, kerken, dorpspleinen en begraafplaatsen tot hoe ze met elkaar praten en omgaan – de juiste sfeer van het land uitademt (de makers zijn drie jaar op vele studietrips naar Mexico gegaan). Op alle niveaus kunnen we dus zeggen: ‘Coco’ klopt.

Vandaag op TV



FPA17_BA_TK_476-x-352.png
Deze website maakt gebruik van Cookies. Waarom? Klik HIER voor meer informatie.