TV Krant

Happy End (2017)


TVK1746_14_15_07.jpg
Een nieuwe film van Michael Haneke staat garant voor controverse. Eerder wekte hij tegelijk afschuw en lof met titels als ‘Funny games’, ‘La pianiste’ en ‘Caché’. Ook ‘Happy end’ is een film die op festivals de tongen losmaakte.

De Duitse filmmaker Michael Haneke is een zeer succesvolle scenarioschrijver en regisseur. Zijn films wonnen al een karrevracht aan prijzen, waaronder twee maal een Gouden Palm in Cannes, voor ‘Das weisse Band’ en ‘Amour’. Haneke blinkt vooral uit in het behandelen van zware, sombere thema’s, zoals masochisme in ‘La pianiste’, terreur in ‘Funny games’, opkomend fascisme in ‘Das weisse Band’ en euthanasie/moord in ‘Amour’. Het overkoepelende thema zou je kunnen omschrijven als ‘het menselijk lijden’, en dat duikt, niet geheel onverwacht, ook op in ‘Happy end’. De setting wordt hierbij gevormd door de rijke Franse familie Laurent, die in Calais een groot bouwbedrijf runt. In het landhuis van de familie woont de hoogbejaarde en dementerende pater familias George (Jean-Louis Trintignant) met zijn dochter Anne (Isabelle Huppert) en zoon Thomas (Mathieu Kassovitz) en diens tweede vrouw Anaïs.

Minder geslaagd
Thomas heeft een dochtertje van twaalf, Ève (Fantine Harduin), dat na de tragische dood van haar moeder bij haar vader komt wonen. Zij is getuige van talloze verwikkelingen binnen de familie, waaronder depressies, overspel en liefdeloosheid. Daarnaast zijn er ook zakelijke ontwikkelingen, zoals een ernstig bouwongeval en een op handen zijnde overname, die de onderlinge relaties onder druk zetten. Een duister filmpje aan het begin van ‘Happy end’ maakt al duidelijk dat die titel met enige ironie gelezen moet worden. Haneke introduceert behoorlijk wat personages, die lang niet allemaal de nodige aandacht krijgen. Dat gaat soms ten koste van het inlevingsvermogen van de kijker. De thrillerelementen die Haneke toepast worden niet allemaal effectief uitgespeeld, maar hij slaagt er wel in de kijker te ontregelen en af en toe op het verkeerde been te zetten. Al met al is ‘Happy end’ herkenbaar als een Haneke-film, maar minder geslaagd dan z’n voorgangers.

Vandaag op TV


Deze website maakt gebruik van Cookies. Waarom? Klik HIER voor meer informatie.