TV Krant

Baby driver (2017)


TVK1726_14_02.jpg
Allerlaatste klussen lopen zelden goed af in films... Zo ook in ‘Baby driver’, waarin een chauffeur al zijn stuurmanskunsten moet aanwenden om het er levend vanaf te brengen.

Baby (Ansel Elgort) is een bestuurder van vluchtauto’s, die werkt voor maffiabaas Doc (Kevin Spacey). Baby wil graag uit het criminele circuit stappen, zeker nadat hij verliefd is geworden op serveerster Deborah (Lily James). Doc wil hem laten gaan na één laatste klus… hij moet de vluchtauto besturen met daarin het levensgevaarlijke trio Buddy (Jon Hamm), Darling (Eiza González) en Bats (Jamie Foxx).

Misdaadvitaminen
Het idee van ‘Baby driver’ is niet nieuw: al in 2002 maakte regisseur Edgar Wright de video-clip voor ‘Blue song’ van de band Mint royale. Hierin wacht de bestuurder van een vluchtauto tot zijn criminele vrienden terugkomen van een overval. Om de tijd te doden luistert hij naar het nummer. Dat doet Baby (Ansel Elgort) in ‘Baby driver’ ook. Alleen luistert Baby zowat de hele film door naar muziek: rustige ballads als hij serveerster Deborah probeert te versieren, uptempo songs als hij wordt achtervolgd door een horde politieauto’s.

Sound & vision
De film zit dus barstens-vol (lekkere) muziek: variërend van The Beach Boys, Queen en Blur tot Barry White, Martha Reeves en Beck. De Hollandse inbreng komt van de Golden Earring (‘Radar love’) en Focus met ‘Hocus pocus’. Met de soundtrack zit het dus wel snor, en op de beste momenten koppelt regisseur Wright deze aan erg creatieve scènes. Zoals die waarin Baby over straat loopt, en we de woorden van het begeleidende nummer op zijn route zien opduiken, via affiches, graffiti en naambordjes.

Effectieve grapjes
‘Baby driver’ doet wel meer goed. Zo zijn de achtervolgingsscènes zowel letterlijk als figuurlijk met enorm veel vaart gefilmd. En het verschil tussen de op het eerste gezicht naïeve, brave Baby en zijn geharde, volgetatoeëerde criminele passagiers (die ieder op hun eigen manier dit ogenschijnlijke groentje willen uittesten) levert interessante karakterbotsingen op. Tenslotte krijgt het verhaal, dat langzaam steeds beklemmender wordt, de broodnodige lucht middels effectieve grapjes. Voorbeeld: degene die voor de maskers voor een overval moest zorgen heeft abusievelijk de verkeerde Mike Myers-maskers meegenomen, waardoor ze de bank niet overvallen als de engerd uit ‘Halloween’, maar als de lolbroek uit ‘Austin Powers’…

Inventief en vermakelijk
‘Baby driver’ is een rolprent die je – door de duidelijke zorg en liefde waarmee hij gemaakt is – heel graag erg goed wil vinden. Maar toch vliegt de film, het beroep van Baby indachtig, in de laatste akte uit de bocht. Het aantal slachtoffers neemt toe en de toon wordt serieuzer. De balans tussen komedie, actie en drama raakt zoek, en het vuurwapengeweld dat volgt voelt gemakzuchtig. Nu kunnen we ‘Baby driver’ afrekenen op het matige einde, maar we complimenteren liever het merendeel van de film, dat vol gas door een inventief en vermakelijk avontuur racet.