TV Krant

Unbroken (2014)


n-angelina-jolie-unbroken-3074-16.jpg
Het ongelofelijke verhaal van Louis Zamperini (hij was achtereenvolgens Olympisch atleet, schipbreukeling en krijgsgevangene) is nu verfilmd door Angelina Jolie. Het levert een mooie film op, al zitten er wel wat barstjes in ‘Unbroken’.

‘Unbroken’ is zo’n verhaal dat te vergezocht zou zijn… Ware het niet dat het echt gebeurd is. Er worden van Louis Zamperini (die in juli 2014 op 97-jarige leeftijd stierf) drie fasen uit zijn leven belicht. Elke gebeurtenis zou al zijn eigen film rechtvaardigen. Maar ‘Unbroken’ slaagt er in de drie hoofdstukken toch in één film onder te brengen, zonder het gevoel te geven dat er bepaalde stukken te gehaast worden verteld.

Reddingsvlot
Louis Zamperini (Jack O’Connell) doet mee met de Olympische Spelen van 1936 in Berlijn. Een veelbelovende sportcarrière wordt in de kiem gesmoord door het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog. In 1943 stort zijn bommenwerper neer boven de Stille oceaan. Hij dobbert 47 dagen in een reddingsvlot, tot Zamperini wordt opgepikt door… de Japanse marine. Twee jaar lang zit hij in een krijgsgevangenkamp, onder leiding van de sadistische commandant Matsushiro Watanabe (Takamasa Ishihara). Weet hij Louis te breken?

Oplawaai
Ware gebeurtenissen kunnen, apart genoeg, in een film te grotesk overkomen. En dat is waar ‘Unbroken’ de fout ingaat. Er zit bijvoorbeeld een scène in waarin iedere kampgevangene Louis een vuistslag moet verkopen. Let wel, dit zijn tientallen mannen, die door de kampbeul Watanabe netjes in de rij worden gezet, en stuk voor stuk naar voren komen om Louis onder handen te nemen. In het begin vind je het nog erg als kijker, maar bij nummer 28 die Louis een oplawaai verkoopt, word je haast een beetje lacherig. Natuurlijk wil Jolie ons doordringen hoe erg het is, maar het gaat te lang door. Een paar korte, heftige scènes hadden op zo’n moment meer indruk gemaakt. Als Angelina Jolie leert om de hoeveelheid drama beter te doseren, is ze geslaagd als regisseur.

Vandaag op TV