TV Krant

De GVR (2016)


TVK1629_14_15_01.jpg
GVR (Grootste Verhalen Regisseur) Steven Spielberg waagt zich aan een verfilming van die andere grote verteller, Roald Dahl. De beelden zijn prachtig en de reus is bijna levensecht.

De 'GVR’, oftewel de ‘Grote Vriendelijke Reus’ combineert de klasse van twee van de sterkste verhalenvertellers op aarde. Steven Spielberg) regisseerde enkele van de beste films ooit gemaakt en Roald Dahl verrijkte de wereld onder andere met ‘Sjakie en de chocolade-fabriek’, ‘Matilda’ en ‘De fantastische meneer Vos’. Beide vertellers kijken vaak vanuit het kind en verbinden enge elementen met familiegevoel.

Dickenssfeer
‘De GVR’ begint met een lekker Dickenssfeertje. In een Brits weeshuis lijdt Sophie (Rudy Barnhill) aan slapeloosheid. Dat zorgt ervoor dat ze wakker is op het spokenuur (“03.00 en niet 24.00 uur, zoals veel mensen denken”, aldus Sophie) en vanaf het balkon een reus ziet. Dit zeven meter lange wezen neemt haar mee naar Reuzenland en vertelt haar daar over het heerlijke drankje frokskottel, waarvan de koolzuurbelletjes naar beneden dwarrelen, wat
tot grote scheten leidt, en over de negen andere, veel grotere reuzen. Die zijn geen vegetariërs, zoals de GVR die alleen ‘walgzame’ snoskommers eet, maar eten het liefst kinderen op. Sophie en de GVR zetten alles op alles om het negental te stoppen en gaan naar de koningin.

Vermakelijk
‘De GVR’ ademt het typische Roald Dahl-sfeertje, met het wonderlijke taalgebruik van de reus die het over ‘moorddadelijk’ heeft waar hij moorddadig bedoelt en die zijn dromen mengt met een mixer gemaakt van een fiets. Ook de misverstanden tussen de overdreven deftige lakeien en de ietwat onaangepaste reus zijn vermakelijk; bijvoorbeeld als de hofhouding uit alle macht probeert te doen alsof zo’n reus een heel normaal verschijnsel is. Hoogtepunt is de uitleg van de GVR hoe nachtmerries werken. Terwijl hij vertelt zien we een jongentje dat onrustig droomt en in silhouet op de muur achter hem wat het ventje in dromenland meemaakt. Ook mooi is het gegeven dat Sophie met een poppenhuis speelt en dat de GVR haar later als een levend popje in een groot poppenhuis beschouwt.

Iets te lang
‘De GVR’ is even fantasievol, grappig en lief als je mag verwachten en de computergeanimeerde GVR zelf is bijna levensecht. Het enige minpuntje is dat de film op twee of drie momenten wat traag aandoet en daar wellicht iets ingekort had kunnen worden. Maar verder niets dan lof voor deze nostalgische en grappige familiefilm. Op naar de volgende Spielberg-verfilming van een Roald Dahl-boek.

Vandaag op TV