TV Krant

No escape (2015)


LR_011_thecoup_day11-06793r_lg_kopieren.jpg
Een goede thriller zorgt ervoor dat je je verplaatst in de hoofdpersoon. Wat zou jij doen? Waar zou jij heen vluchten? Het harde 'No escape', over het gezin Dwyer dat vlucht voor woedende menigtes in een Aziatisch land, slaagt daar optimaal in. Je vlucht mee en hoopt dat er ontsnapping mogelijk is.Een bioscooprelease krijgt 'No escape' in de ons omringende landen niet, in Nederland wel. Terecht, want deze film verdient een groot scherm en zuigt binnen korte tijd de kijker het verhaal in. Vader Jack Dwyer (Owen Wilson in een van zijn weinige serieuze rollen) heeft een baan bij een watermaatschappij en neemt zijn vrouw (Lake Bell) en twee jonge dochters mee naar een Oost-Aziatisch land. Het wordt een nachtmerrie: de lokale bevolking komt in opstand tegen de westerse bedrijven en toeristen en niemand is veilig.

Wat nu?
Vreemde eend in de bijt 'No escape' heeft een simpel uitgangspunt dat knap wordt uitgewerkt. Je ziet eerst de verbazing van het gezin over het nieuwe land, waar ze moeilijk kunnen communiceren en waarvan ze niet precies weten wat ze moeten verwachten. Moeder Annie heeft zelfs haar rijstkoker meegenomen, want 'je weet maar nooit hoe ze de rijst hier klaarmaken'. Deze familie bevindt zich op onbekend terrein en dat herkent iedereen die weleens iets verder dan Duitsland op vakantie is geweest. Je kent de weg niet, kent de gebruiken niet en weet niet waar je moet zijn voor hulp. Sterke dreigingHet knappe van de film zit hem deels in het ritme. Het verhaal begint idyllisch, met fraaie plaatjes van de plaatselijke omgeving die een rust uitstralen waar je in weg zou willen dommelen. Maar langzaam sluipt er steeds meer dreiging in 'No escape'. Het internet blijkt niet te werken, de buitenlandse kranten worden niet geleverd en er ligt rommel op straat. Ondertussen zie je bijvoorbeeld beelden van een windcarillon dat een angstaanjagend klingelgeluid maakt om het naderende onheil aan te kondigen. Als de Aziaten vervolgens in woedende hordes door de straten rennen op zoek naar alles wat westers is, komt dat toch nog onverwacht en krijgt het daardoor dubbele impact. Ineens is de idyllische bestemming veranderd in een rampplek zoals je die op het nieuws in een oorlogsgebied ziet. Er wordt nooit gezegd waar 'No escape' zich precies afspeelt, maar het bewuste land blijkt uiteindelijk een buurland van Vietnam te zijn. Als we de atlas erbij pakken, blijven alleen Cambodja, Laos en China over. Er werd trouwens gefilmd in Thailand.

Angst en wanhoop
'No escape' is realistisch en bevat de nodige bloederige beelden van slachtpartijen met messen en geweren. Dat verhoogt de mate waarin je meevoelt met de angst van het gezin Dwyer, dat een uitweg zoekt als hun hotel – dat zo veilig leek – bestormd wordt. Deze mensen lopen echt gevaar, en waar is hun dochter? De camera laat de paniek zien op de gezichten van de gezinsleden, en de woede op die van de meutes. Regisseur John Erick Dowdle maakte eerder een angstaanjagende 'found footage'-film (zogenaamd echte beelden die als een documentaire worden gepresenteerd), getiteld 'Quarantine', over mensen die ineens opgesloten blijken te zitten in een appartementengebouw. Hier gebruikt hij hetzelfde realisme, met camera's die meebewegen, en rustige momenten die worden afgewisseld door uitbarstingen van geweld. Opnieuw met resultaat, want we voelen de angst en de wanhoop en leven mee als de gezinsleden van het ene naar het andere dak springen, zich verstoppen onder een boot, of met de capuchons ver over het gezicht op een brommer door een vijandige menigte rijden en bidden dat ze niet herkend worden als westerlingen.

Misplaatste Pierce
Een minpunt van de film is Pierce Brosnan, die een Britse toerist met een geheim speelt. De Bond-kwinkslag (Werk je voor de Britse CIA?) is nog leuk, maar op een karaokeavond met Brosnan zaten we niet te wachten. Bovendien is zijn personage zo onbezorgd dat hij zelfs te midden van alle ellende, zoals smeulende puinhopen van hotels en toegetakelde lijken, nog grapjes maakt met zijn Aziatische brommer. Misschien dat de regisseur die galgenhumor nodig vond om de ernst nu en dan te onderbreken, maar het werkt averechts en leidt af van de verder nagelbijtend spannende film, waarin geen ontsnapping mogelijk is.

Vandaag op TV