TV Krant

Bloed zweet & tranen (2015)


bzt.jpg
Na het geweldige debuut ‘De marathon’ weet regisseur Diederick Koopal opnieuw te imponeren met een film waar humor en drama hand in hand gaan. Daar moet bij gezegd worden dat de tragiek bij 'Bloed zweet & tranen' veel duidelijker aanwezig is dan bij zijn eerste film. Hazes-fans worden niet gespaard en de film grijpt je vanaf het eerste moment bij de keel, als Rachel Hazes een lunchpakket met vooral bier en pleisters klaarmaakt voor haar man die ongekend zenuwachtig is voor een simpele schnabbel. De zanger ramt zijn vuisten tot bloedens toe tegen tegen de muur en drinkt zich helemaal klem tot hij omvalt. Elke kijker beseft direct dat dit geen meezingkaraokeshow wordt. Dit is pure emotie en de verdere film blijft elke scène raak. Naast de geweldige regie gaat de grootste lof uit naar Martijn Fischer die een ongekende prestatie levert. Fischer speelt zowel de vrolijke Hazes uit de jaren tachtig als het depressieve wrak van 2004. De mimiek, de gebaren en de stem, de steeds snellere ademhalingen als Hazes door de opgebouwde spanning bijna bezwijkt, alles lijkt tot in de puntjes op de zanger. Belangrijker dan dat imitatietalent is nog dat Fischer alle emoties geloofwaardig weet over te brengen en de kijkers met één enkele blik weet te raken. 'Bloed zweet & tranen' is een keiharde film, maar wel een om verliefd op te worden. Niet een beetje verliefd, maar heel erg!

Vandaag op TV


Deze website maakt gebruik van Cookies. Waarom? Klik HIER voor meer informatie.