TV Krant

Wild (2014)


wild_03.jpg
Om een trauma te verwerken, besluit de een ongetrainde vrouw 1600 kilometer dwars door de Verenigde Staten te lopen. Dit waargebeurde verhaal levert met ‘Wild’ een mooie, goedlopende film op.

Op het moment van schrijven weten we de Oscarwinnaars nog niet (die zijn 22 februari bekend geworden) maar het zou kunnen dat Reese Witherspoon (genomineerd voor Beste actrice) en Laura Dern (genomineerd voor Beste vrouwelijke bijrol) het goudkleurige beeldje hebben ontvangen voor hun aandeel in ‘Wild’. Dat zou grappig zijn, want de vorige film van regisseur Jean-Marc Vallée was ‘Dallas buyers club’. Dat -eveneens waargebeurde- drama won in 2014 in dezelfde categorieën… Maar dan de mannelijke variant! Matthew McConaughey won voor Beste acteur en Jared Leto voor Beste mannelijke bijrol.

Echt
De Canadese regisseur Vallée weet de spelers van zijn film ook nu weer tot grote hoogten op te stuwen. Vooral Witherspoon levert een tour-de-force af. Make-up loos én ego-loos kruipt ze in de huid van Cheryl Strayed. In een verschoten T-shirt en vettige haren sjokt ze door het stoffige landschap. Je ruikt haast het zweet. Wat niet zozeer vies is, maar meer écht. Zoals alles in de film echt aanvoelt. Als kijker loop je met Cheryl mee, in een loom tempo en de blik op oneindig. Naast het meelopen zit je ook in haar hoofd. Cheryls gedachtes zijn als voice-over te horen. En gedachtes zijn niet recht-omlijnd, maar meanderen, schieten van hot naar her. En dat is hier dus ook het geval. Je ziet waar ze aan denkt in dromerige (soms nachtmerrieachtige) beelden.

Pittig
Na een traumatische gebeurtenis betreffende haar moeder Bobbi (Laura Dern) zit de getrouwde Cheryl er helemaal doorheen. Ze gaat aan de drugs en heeft affaires met andere mannen. Als haar huwelijk hierdoor op de klippen loopt, beseft Cheryl dat ze iets wilds moet doen om uit de neerwaartse spiraal te komen. Ze gaat de Pacific Crest Trail lopen, een pittige wandeltocht van 1600 kilometer. Tijdens de barre tocht komt ze anderen, maar vooral zichzelf tegen.

Gedoseerd
‘Wild’ is gebaseerd op de gelijknamige memoires van de echte Cheryl Strayed. De film gooit de verhaalstructuur om, en dat werkt erg goed. Het boek begint met de reden waarom ze de Pacific Crest Trail gaat lopen, maar in de film wordt dit pas halverwege duidelijk. Hierdoor komt er een mysterie-element in ‘Wild’. We zien alleen maar Cheryl, veel te zwaar bepakt, moeizaam vooruit schuifelen. Je kijkt met een mengeling van geamuseerdheid en gefascineerdheid: Waarom doet ze dit in godsnaam? Met goed gedoseerde brokjes informatie wordt deze vraag in de loop van de film beantwoord.

Eerlijk
De informatie komt in de vorm van flashbacks, waardoor er steeds meer puzzelstukjes op hun plaats vallen. We zien Cheryls slechte jeugd met een alcoholische en agressieve vader, en haar adoratie voor moeder Bobbi. En uiteindelijk het trauma waardoor ze in een inktzwart gat valt. Onthutsend eerlijk zien we haar, ondanks een liefhebbende echtgenoot die thuis op haar wacht, wildvreemde mannen oppikken met wie ze betekenisloze seks heeft in achterafsteegjes en smoezelige hotelkamers. Het kan Cheryl allemaal niks meer schelen: ze doet alles om maar iets te voelen dat de pijn kan wegnemen. Deze beelden vormen een hard contrast met die van de prachtige natuur waar ze doorheen loopt.

Intimiderend
De film weet ook voor mannelijke kijkers goed voelbaar te maken hoe het is om als jonge, niet onaantrekkelijke vrouw in je eentje zo’n trektocht te maken. Het is haast confronterend om te zien hoe het gros van de mannen die ze onderweg tegenkomt een seksueel getinte opmerking maken of een veelbetekenende blik geven. Dit varieert van de schuchtere toenadering is (een postbeambte opent speciaal voor Cheryl de deuren van het postkantoor, en brengt haar de volgende ochtend een kop koffie op de camping waar ze bivakkeert) tot intimiderend (je voelt haar angst als ze twee jagers ontmoet, die overduidelijk hinten naar een erotisch onderonsje). Gelukkig worden niet alle mannen over één kam geschoren. Tijdens een stop in een klein plaatsje ontmoet ze Jonathan (‘onze’ Michiel Huisman), die warm en vriendelijk is.

Keuze
Ondanks het zware gegeven valt er genoeg te lachen in de film. Het is grappig om de kleine Reese Witherspoon (1.56 meter) te zien lopen met een rugzak die bijna groter is dan zijzelf. En haar totale onervarenheid levert ook komische momenten op. Zo zien we een shot van een uitgestrekte prairie, met in het midden Cheryls koepeltentje. Het is nacht, en bij elke geritsel of ander buitengeluid zie je het licht in het tentje angstig aanfloepen. ‘Wat hoor ik nou weer voor engs?’ En je bent dolblij voor Cheryl als ze halverwege de trektocht ein-de-lijk een stel goede wandelschoenen weet te bemachtigen. Je loopt met haar mee, en je leeft met haar mee. Zonder het ons op te dringen weet ‘Wild’ ons duidelijk te maken dat stilstaan geen keuze is, maar dat je de ene voet voor de andere moet zetten om vooruit te komen… in het leven.

Vandaag op TV