TV Krant

Rio 2 (2014)


h-rio.png
Papegaai Blu kreeg in ‘Rio’ een cultuurschok toen hij een Amerikaans gehucht verruilde voor de Braziliaanse miljoenenstad Rio. Maar de vermenselijkte vogel krijgt in het vervolg helemaal de schrik van zijn leven als hij moet verkassen naar het tropisch regenwoud.

Na het regisseren van de drie ‘Ice age’-animatiefilms, zocht regisseur Carlos Saldanha in 2011 warmere oorden op. De Braziliaan keerde terug naar zijn geboortestad met ‘Rio’. In deze aardige ‘vis uit het water’ (of in dit geval ‘vogel uit kooi’)-film is naast het blauwe papegaaiensetje Blu en Jewel een belangrijke rol weggelegd voor Rio zelf. Saldanha bracht de straten van de miljoenenstad swingend en kleurrijk in beeld, in een liefdevolle ode aan zijn Rio.

Wildernis
In de vervolgfilm zijn Blu (stem van Jesse Eisenberg), Jewel (Anne Hathaway) en hun drie koters helemaal gesetteld in Rio. Maar Jewel krijgt het op haar heupen als ze op het journaal ziet dat er in het Amazonegebied blauwe papegaaien gesignaleerd zijn. Jewel wil ze opzoeken, ook om haar gezin kennis te laten maken met de echte wildernis. Diep in het regenwoud vinden ze de kolonie, geleid door haar vader Eduardo (Andy Garcia). Jewel de kinderen voelen zich gelijk helemaal thuis, maar Blu moet erg wennen aan het wilde leven. Komt nog bij dat zijn aartsvijand, kaketoe Nigel (Jemaine Clement) voor eens en voor altijd met Blu wil afrekenen, en het regenwoud bedreigd wordt door illegale houtkappers.

Imposant
In ‘Rio 2’ belicht regisseur Saldanha een ander deel van Brazilië, namelijk het Amazonegebied. Hij doet dit met een vleug maatschappijkritiek (een groep gemene mannen wil het woud ontbossen) maar hij laat vooral de prachtige kant zien. De onvoorstelbare kleuren, de enorme verscheidenheid aan flora en fauna, rustieke beekjes en imposante watervallen. Alles wordt met een enorm oog voor detail en met liefde in beeld gebracht. Saldanha maakt hierbij dankbaar gebruik van het 3D-formaat waarin ‘Rio 2’ uitkomt. Je vliegt mee met de vogels, en duikt met ze de natuur in, langs bomen, lianen en planten, terwijl exotische insecten even voor je neus fladderen om vervolgens weg te schieten.

Tegenpool
De hoofdfiguren hebben dus een prachtig decor voor hun avonturen. Maar hoe doen zij het eigenlijk zelf? Blu is nog steeds wereldvreemd, en wordt van haperende, stotterende stem voorzien door Jesse Eisenberg. Blue’s humor zit in het feit dat hij meer mens is dan vogel, en daardoor vertrouwt op het GPS-systeem dat hij meesjouwt (‘Bij de volgende rivier linksaf’) in plaats van zijn instinct. Dit apparaat en andere handigheidjes (zoals een Zwitsers zakmes) bewaart Blu in een heuptasje. Zijn sulligheid is grappig, al is hij zo’n tegenpool van de vrijgevochten, stoere chick Jewel, dat je je afvraagt wat zij ooit in hem heeft gezien. Als ze de kolonie van blauwe papegaaien ontdekken, wordt de film een soort kruising tussen ‘Madagascar’ en ‘Meet the parents’: Stadse dieren die het plots moeten rooien in de echte wildernis, en de strijd tussen de schoonzoon en diens afkeurende schoonvader.

Gifkikker
Het zijn allemaal leuke figuren, maar geen van bovengenoemde springt er echt bovenuit. Vaak stelen bijfiguren in animatiefilms de show, maar in de eerste ‘Rio’ vielen die nogal tegen. Grappig bedoelde sidekicks als de kwijlende bulldog Luiz en het stoere vogeltrio Nico, Pedro en Rafael kwamen geforceerd over. Gelukkig is hun schermtijd in dit vervolg beperkt. Kaketoe Nigel was wel humoristisch, en in ‘Rio 2’ wordt deze megalomane, Shakespeare-quotende vogel zelfs nog leuker gemaakt door hem te koppelen aan Gabi (Kristin Chenoweth), een aller-schattigst gifkikkertje. Deze is verliefd op de verwaande kwast, maar ja… hebben een kikker en een kaketoe wel een toekomst? Gabi verwoordt het in het mooie lied ‘Poisonous love’, prachtig gezongen door Chenoweth, met droogkloterige achtergrondvocalen van Clement. Het lied is een hoogtepunt van de film, maar eigenlijk zijn al hun interacties de moeite waard. Hun versie van discostamper ‘I will survive’, met ietwat aangepaste tekst, is bijvoorbeeld ook erg grappig.

Explosie
‘Rio 2’ is een feestelijke bende. Soms iets te feestelijk; al die over elkaar heen buitelende en hossende figuren, en de explosie aan kleuren… We begrijpen dat het Blu regelmatig teveel wordt. Maar goed, de jongere kijkers zullen deze energieke scènes wellicht wel op waarde weten te schatten. Als volwassen publiek zitten wij dan weer vol bewondering te kijken naar de gedetailleerde, soms niet van echt te onderscheiden animaties: de harde snavel van de papegaaien, en de vochtige huid van kikker Gabi. Er valt in ‘Rio 2’ dus genoeg te genieten voor jong en oud, al zeggen we daarmee niet dat ze van dezelfde dingen zullen genieten.

Vandaag op TV