TV Krant

Abraham Lincoln: Vampire hunter (2012)


12_01.jpg
Een film over het leven van de president. Het klinkt als iets waarvan het resultaat eerder een stoffige geschiedenisles dan een spannende film zal opleveren. Tot je beseft dat de staatsman als hobby vampierjagen heeft! Maar ondanks dit spannende bijbaantje levert ‘Abraham Lincoln: vampire hunter’ een wat stroeve mix op tussen feit en fictie.

‘Abraham Lincoln: vampierjager’. Dat is net zoiets als ‘Koningin Beatrix: spokenvanger’ of ‘Barack Obama: Zombieslachter’. Oftewel: koppel een beroemd staatshoofd aan een bizarre fictieve ‘hobby’ en je trekt zeker de aandacht. Nu heeft schrijver Seth Grahame-Smith wel ervaring met bizarre kruisbestuivingen. Van zijn hand komen ook het scripts van de -binnenkort uitkomende- films ‘Pride and prejudice and zombies’ (waarin het beroemde liefdesverhaal van Jane Austen wordt verteld, alleen dit keer aangevuld met zombies) en ‘Unholy night’ (waarin de drie wijzen uit het Oosten met heel wat meer te stellen krijgen dan alleen het kindeke Jezus).

Fijne kneepjes
In ‘Abraham Lincoln: Vampire hunter’ mixt Grahame-Smith feit en fictie. Belangrijke historische gebeurtenissen uit het leven van de zestiende Amerikaanse president komen langs, maar sommige hiervan zijn volgens de film ingegeven door zijn jacht op vampiers. Als jonge knaap is Abraham –Abe- Lincoln (Benjamin Walker) getuige hoe zijn moeder het slachtoffer wordt van een vampier. Hij zweert wraak, maar kan deze woorden pas in daden omzetten als hij Henry Sturges (Dominic Cooper) ontmoet. Deze leert hem de fijne kneepjes van het vampierjagen. Sturges geeft zijn leerling wel een wijze raad mee: hecht je niet teveel aan andere mensen. Abe wordt echter halsoverkop verliefd op de mooie Mary Todd (Mary Elizabeth Winstead) en sluit een aantal duurzame vriendschappen. Privé gaat het hem voor de wind, evenals op werkgebied: zijn politieke carrière gaat als een speer, en Lincoln weet het zelfs te schoppen tot president van Amerika. Maar de vampiers, onder leiding van Adam (Rufus Sewell) proberen via zijn geliefden Lincoln op de knieën te krijgen.

Liam Neeson
Overtuigt de kruisbestuiving? Laten we voorop stellen dat Benjamin Walker overtuigt in de titelrol. De onbekende 30-jarige acteur (die als twee druppels water op Liam Neeson in zijn jonge jaren lijkt) zet Lincoln heel menselijk neer. Niet alleen met de iconische baard en hoge hoed, maar ook als jonge hond. Walker speelt een kleine veertig jaar uit Lincolns leven (ongeveer vanaf zijn achttiende tot zijn dood op 56-jarige leeftijd in 1865) en hij rijpt mooi mee. Natuurlijk geholpen door prima make-up, maar ook in zijn gedrag, wat naarmate hij ouder wordt statiger wordt. Walker overtuigt in de serieuze politieke scènes, maar je gelooft hem ook in de gevechtsscènes. Hierin weert hij zich prima, met hulp van een inventief wapen: een bijl met een zilveren lemmet, en in het handvat een verborgen pistool.

Wanted
Ook een goede zet om Timur Bekmambetov als regisseur aan te trekken. De Rus liet al met de over-de-top actiefilm ‘Wanted zien dat hij onwaarschijnlijke momenten (weten we nog het geweer dat kogels in een bocht kon afvuren?) toch zo weet te filmen dat de kijker het als zoete koek slikt. Ook in ‘Abraham Lincoln: Vampire hunter’ zitten weer onwaarschijnlijke momenten. Wat te denken van een gevecht tussen Abraham en Jack Barts (Martin Scokas), de vampier die zijn moeder heeft vermoord. Ze gaan elkaar te lijf middenin een horde wilde paarden. De mannen hinkstapspringen over de paardenruggen heen, duiken tussen hun hoeven door en slingeren (!) zelfs edele viervoeters naar elkaar toe. Totaal krankzinnig natuurlijk, maar wel heel vermakelijk. Bijkomend voordeel is dat de Rus Bekmambetov het Amerikaanse patriotisme in toom houdt. Verwacht overigens niet dat hij het heeft ingeruild voor het communisme: het enige rood in de film is het bloed dat er vloeit.

Te mal
Maar ondanks deze pluspunten loopt ‘Abraham Lincoln: Vampire hunter’ als film niet helemaal lekker. Daar is de premisse toch echt te mal voor. Een statige president die ’s avonds bijklust als vampierjager? Het gaat er bij de kijker eenvoudigweg niet in. De serieuze delen staan hierdoor ongemakkelijk naast de spektakelstukken; het lijken soms wel twee verschillende films. De makke wordt onbewust prima uitgebeeld in een scène, waarin Abraham en Mary Todd op een zonnige dag gezellig aan het picknicken zijn. Hij besluit haar over zijn dubbelleven te vertellen. Aandachtig luistert zij naar zijn bekentenis… en giert het vervolgens uit om haar grappige vent. Abe grimlacht uiteindelijk maar mee, in het besef dat het ook te raar klinkt om waar te zijn.

Vandaag op TV