TV Krant

Cloverfield (2008)


1_05.gif
‘Cloverfield’ is wat je krijgt als je ‘Godzilla’ kruist met ‘The Blair Witch project’. Een monsterfilm geschoten uit de losse hand die de kijkers verdeelt in twee onverenigbare kampen. Ze vinden hem of héél goed of vreselijk slecht. Het verhaal begint met een soort homevideo van een groep twintigers op een afscheidsfeestje. Een van de personages is de cameraman, en het is door zijn oog (of lens) dat we de rest van de film zien. Deze zogenaamde ‘point of view’-stijl heeft een groot voordeel én een groot nadeel. Het voordeel is een sterk gevoel van authenticiteit. Zolang het goed wordt gedaan, is het net alsof de kijker meekijkt naar gebeurtenissen die toevallig op film zijn gevangen, in plaats van een verhaal dat in scène is gezet. Het nadeel is deze stijl nauwelijks ruimte biedt voor de ontwikkeling van de personages. De festiviteiten worden onverwacht verstoord door onheilspellende gebeurtenissen die duiden op een ramp in wording. De grond beeft, de lichten gaan uit, rook stijgt op boven Manhattan en het hoofd van het Vrijheidsbeeld rolt over straat. De ramp in wording blijkt een reusachtig monster te zijn dat, net als in ‘Jaws’, vooral eng is omdat het nooit duidelijk in beeld komt. Een interessante variant op het genre, voor wie de schokkerige cameravoering aankan.

Vandaag op TV