TV Krant

We're the Millers (2013)


millers.jpg
Wat is de beste manier om drugs de grens over te smokkelen? Door je voor te doen als een keurig net gezin, op vakantie met de camper. Vier tegenpolen wagen zo een poging in ‘We’re the Millers’, en het levert hilarische situaties op.

Rawson Marshall Thurber. Een naam die niet veel mensen wat zal zeggen. De regisseur heeft voor ‘We’re the Millers’ dan ook nog maar twee films gemaakt. Van één daarvan, ‘Mysteries of Pittsburgh’ (2008), hadden we nog nooit gehoord. Maar het is zijn debuutfilm die ons altijd is bijgebleven: ‘Dodgeball: A true underdog story’ uit 2004. Een comedy over twee concurrerende trefbalteams die van begin tot het eind hilarisch is. Voor ons is het een van de beste komische films van de jaren nul. Kan Thurber dit kunstje in het huidige decennium herhalen met ‘We’re the Millers’? Dat is wel héél hoog gegrepen, hoewel er genoeg te lachen valt.

Voetbalmoeders
David Clark (Jason Sudeikis) is een lokale hasjdealer, die zijn waar verkoopt aan de plaatselijke zakenmannen en voetbalmoeders. Hij is compleet tevreden met zijn leventje, totdat David op straat beroofd wordt van zijn drugs én geld. Hierdoor staat hij diep in het krijt bij zijn drugsleverancier Brad Gurdlinger (Ed Helms). Deze geeft hem een optie: de schuld wordt kwijtgescholden (en David mag zijn leven houden) als hij in Mexico enkele tientallen kilo’s hasj ophaalt. Omdat een alleenreizende man vrijwel zeker wordt gecontroleerd bij de streng bewaakte Mexicaanse grens, rekruteert David een ‘gezin’. Bestaande uit ‘echtgenote’ Rose (Jennifer Aniston), een stripster, ‘zoon’ Kenny (Will Poulter), Davids wereldvreemde buurjongen, en ‘dochter’ Casey (Emma Roberts), een zwerfster. Ze kleden en knippen zich als een keurig doorsnee Amerikaans gezin, noemen zich de Millers, en gaan in een grote camper richting Mexicaanse grens…

Verwantschap
Hoofdrolspeler Jason Sudeikis is een acteur die buiten thuisland Amerika nog redelijk onbekend is. Daar kan nu wel eens verandering in komen, want hij heeft leuke humor: niet te schreeuwerig en gekke-bekken-trekkerig, maar met een goede timing weet hij de juiste droogkomische opmerkingen en observaties te plaatsen. De grootste naam hier is Jennifer Aniston, en fans hebben haar zelden zo sexy gezien als in het begin van ‘We’re the Millers’. Als stripster Rose komt ze in minieme stukjes textiel in actie, en haar paaldanskunsten komen later in de film ook nog van pas. Hun kroost Kenny en Casey hebben de juiste uitstraling (respectievelijk lief naïef en bleke gothic – En ja, Emma Roberts is het nichtje van Julia). En we moeten Nick Offerman en Kathryn Hahn even noemen, die het suffe echtpaar Don en Edie Fitzgerald neerzetten. Zij rijden ook een camper, en voelen meteen een diepe verwantschap met de Millers. Ze terroriseren het gezin met hun onuitstaanbare levensvreugde en hun constante pogingen om ‘de baby’ te zien (wat eigenlijk een in handdoek gewikkeld brok hasj is, wat bij narcotica-agent Don niet in de smaak zal vallen).

Heuptasje
De humor komt in diverse vormen: lompe visuele grappen (als ‘zoon’ Kenny door een tarantula wordt gebeten in zijn scrotum, zien we zijn tot flinke sinaasappels opgeblazen ballen), foute familiebanden (zowel ‘moeder’ als ‘zus’ leren maagd Kenny hoe hij een meisje moet zoenen), een over-de-top slechterik (leverancier Brad heeft op kantoor een enorm aquarium met een orka erin) en een o-zo-foute kledingkeuze waarin niemand zich na deze film nog durft te vertonen (hallo handig heuptasje op kruishoogte en witte sokken in sandalen!). ‘We’re the Millers’ rammelt aangenaam aan het imago van de perfecte, brandschone all American family. Elk huis heeft zijn kruis, en de Millers zijn de eersten om dat toe te geven. In tegenstelling tot de Fitzgeralds. Die houden lange tijd hun keurige masker op, tot ze door omstandigheden hun ware, verdorven aard moeten laten zien (wat een erg grappig moment oplevert).

Samenhang
‘We’re the Millers’ zit dus vol leuke acteurs en grappige situaties. En toch is de film net niet leuk genoeg om hilarisch te zijn. Er mist namelijk een bepaalde samenhang tussen de scènes, waardoor er er humor verloren gaat. We moesten denken aan ‘The heat’, die qua luidruchtige grappen en gescheld in dezelfde categorie valt als ‘We’re the Millers’. Die comedy -waarin Sandra Bullock en Melissa McCarthy de kibbelende tegenpolen spelen- reeg de komische scènes beter aan elkaar. Zo krijg je één vloeiend geheel dat gestaag wordt opgevoerd naar een climax. Je gaat dan helemaal mee in de achtbaanrit, zogezegd. Bij ‘We’re the Millers’ staan de grappige scènes op zichzelf. Het vormt niet een cohesie met de andere scènes. Het is als een sketchshow met dezelfde personages, die zich steeds in andere bizarre situaties bevinden. Allemaal minifilmpjes dus, terwijl je toch het liefst naar één film zit te kijken.

Vandaag op TV