TV Krant

Jack the giant slayer (2013)


jack_the_giant_slayer_3d_15021207_st_8_s-high.jpg
Per ongeluk ontkiemt Jack een gigantische bonenstaak, die reikt tot het land der reuzen. Die hebben wel trek in een menselijk hapje en komen massaal naar beneden. Jack moet nu boven zichzelf uitstijgen om zijn land redden, in het vermakelijke ‘Jack the giant slayer’.

Bryan Singer gaat ‘X-men: Days of future past’ regisseren. Hij is ook de man die de eerste twee, commercieel en artistiek uiterst succesvolle delen uit 2000 en 2003 maakte. Iedereen die superhelden een warm hart toedraagt, (en iedereen die van goede actiefilms houdt) kijkt dus met spanning uit naar deze ‘X-men’-film. Door alle overweldigende belangstelling voor dat project (dat overigens pas in juli 2014 in première gaat) zou je haast vergeten dat Bryan Singer nu met een andere film uitkomt: ‘Jack the giant slayer’. Het zou zonde zijn als deze film wordt ondergesneeuwd, want hij voelt zeker niet als een tussendoortje.

Wolken
Weesjongen Jack (Nicholas Hoult) werkt als boerenknecht bij zijn oom. Deze klaagt luidkeels over zijn neef, zeker als Jack een paard heeft omgeruild voor… een stel bonen. Dat dit toch wel heel bijzondere bonen zijn, blijkt als een exemplaar per ongeluk in de aarde valt en zich in no time ontkiemt tot een gigantische bonenstaak. Prinses Isabelle (Eleanor Tomlinson), die toevallig in de buurt is, raakt verstrikt in een tak en wordt mee de hoogte in gestuwd, tot ver voorbij de wolken. Koning Brahmwell (Ian McShane) stuurt een reddingsploeg de bonenstaak op, geleid door zijn lijfwacht Elmont (Ewan McGregor) en Isabelle’s geniepige verloofde Roderick (Stanley Tucci). Ook Jack gaat mee; om zijn fout goed te maken én omdat hij stiekem een oogje heeft op de prinses. Het probleem is dat de bonenstaak tot het land der reuzen reikt. En de giganten willen deze verbinding gebruiken om de mensheid te onderwerpen…

Roald Dahl
‘Jack the giant slayer’ brengt twee eeuwenoude fabels bij elkaar (oerversies van zowel ‘Jaap en de bonenstaak’ als ‘Jaap de reuzendoder’ dateren uit de twaalfde eeuw), gooit er een paar nieuwe ontwikkelingen in en het resultaat is een lekker wegkijkend sprookje. Ook voor volwassenen? Ja, want ‘Jack the giant slayer’ heeft een fijn Roald Dahl-achtig sfeertje. Die Britse schrijver wist dat kinderen ook van griezelen houden, en ging behoorlijk ver in zijn jeugdboeken. ‘Jack the giant slayer’ trekt die lijn door (de film is gekeurd voor 12 jaar en ouder), dus pletten de reuzen mensen onder hun voeten en bijten hun hoofd eraf. Wel net buiten beeld, en nooit op een huiveringwekkende manier, maar wel zo dat je goed beseft dat dit geen gladgestreken mierzoete vertelling is.

Vol overgave
Volgens de ijzeren wetten van sprookjes is er een duidelijk verschil tussen goed en kwaad. De eerzame boerenjongen Jack, de fiere prinses Isabelle, de nobele koning Brahmwel en diens onverschrokken lijfwacht Elmont in de goede hoek, en de geniepige Roderick en diens lafhartige assistent Wicke (Ewen Bremner) aan de slechte zijde… Samen met een heel leger aan kwaadaardige reuzen natuurlijk. De karakters zijn hierdoor wat eendimensionaal, maar de acteurs hebben wel duidelijk plezier in hun rollen. Ewan McGregor gooit zich vol overgave in zijn Errol Flynn-achtige, dappere ridder Elmont, die lachend elk gevaar tegemoet treedt. En Stanley Tucci heeft de tijd van zijn leven als doortrapte, schmierende, met slecht gebit en vettig haar behepte Roderick.

Natuurkracht
Hoe zit het met de elementen die uit de computer komen? Vooral de ontkiemende bonenstaak is imposant. Geen rustig, gestaag groeiende plant, maar een groen monster die uit de grond explodeert, en als een niet te stoppen natuurkracht brullend naar de hemel schiet, links en rechts ontelbare vertakkingen makend van bladeren en lianen. Hoog de lucht in… tot ze het zwevende land der reuzen bereikt.

Konten
De bonenstaak is interessant, maar de reuzen… Mwoah. Ze zien eruit als oermensen, gehuld in berenvellen en bij elkaar geraapte harnassen. Het zijn ruwe, dommige, viezige wezens. Er wordt opzichtig in neuzen gepulkt en aan konten gekrabd. Leuk vies voor kinderen, maar voor ouderen iets te onsmakelijk. Komt ook bij dat het uiterlijk van de reuzen gebreken vertoont. Ze bewegen een fractie te langzaam, het haar valt net niet natuurlijk, en hun ogen stralen geen leven uit. De reuzen zijn hierdoor niet realistisch genoeg om ze als gevaar serieus te nemen. Gelukkig zijn de ze niet constant in beeld, anders zou dit niet matige computereffect het kijkgenot danig verstoren. Wel een compliment aan Bill Nighy, die zijn stembanden leent aan reuzenleider generaal Fallon. Met een slepende, dreigende stem, weet hij dit personage gevaarlijker te maken dan hij er uitziet. Het zijn dus niet de reuzen die het hoogtepunt vormen in ‘Jack the giant slayer’, maar de gewone mensen van vlees en bloed.

Vandaag op TV