TV Krant

Nu in het filmhuis

Rojo



Deze Argentijnse film is een thriller rondom enkele verdwijningen en tegelijkertijd een drama over moraliteit. Het verhaal speelt in 1975, aan de vooravond van de Argentijnse dictatuur.<br>
<br>
Voor de Argentijnse filmmaker Benjamín Naishtat is ‘Rojo’ zijn derde en meest conventionele speelfilm. Zijn werk kenmerkt zich door een focus op de recente Argentijnse geschiedenis en sociale verhoudingen. ‘Rojo’ speelt zich weliswaar af vóórdat de dictatuur van Pinochet in 1976 gestalte kreeg, maar toont wel het al aanwezige morele verval en de onverschilligheid van de bevolking, die de dictatuur een voedingsbodem zou geven. Het openingsshot toont een huis waar almaar mensen naar buiten komen. De een neemt een meubelstuk mee, een ander een schilderij of zelfs een volgeladen kruiwagen. Advocaat Claudio (Darío Grandinetti) krijgt later in de film het verzoek mee te werken aan de dubieuze aankoop van dit ‘verlaten’ huis. Eerst is er echter een ijzersterke en beklemmende scène in een restaurant, waar Claudio een zeer onbeschofte man verbaal van repliek dient en tot op het bot vernedert. Een actie die echter niet zonder gevolgen blijft…<br>
<br>
<strong>Sterk sfeerbeeld</strong><br>
Claudio en zijn vrouw Susana (Andrea Frigerio) vormen een gerespecteerde familie in hun provinciestadje. Een onfor-tuinlijk incident rondom hun tienerdochter Paula en haar vriendje Santi vormt een bedreiging van dit solide imago en dient stilgehouden te worden. Wanneer detective Sinclair (Alfredo Castro) langskomt, merkt Claudio dat niet alle problemen zich zo makkelijk laten wegpoetsen. De film speelt in 1975 en ziet er ook zo uit, met perfecte styling, gebruik van de juiste aardetinten, oude lenzen, gepaste muziek (van de hand van onze eigen Vincent van Warmerdam) en een sfeerbeeld ontleend aan jarenzeventigfilms van Friedkin, Boorman en Peckinpah. De titel ‘Rojo’ (Rood) verwijst naar het communisme en naar vergoten bloed, en komt terug in de kleur van de getoonde zonsverduistering. Het is een geslaagde aanklacht tegen stilzwijgen, maar door sfeer, tempo en montage misschien niet ieders ‘cup of tea’.