TV Krant

Hope gap (2020)


Hope-Gap_st_11_jpg_sd-high.jpg
Tegen de idyllische achtergrond van de witte kliffen in het Engelse Sussex laat ‘Hope gap’ een dramatisch liefdesverhaal zien. Na 29 jaar zet Edward een punt achter zijn huwelijk met Grace. Een knap drama met fijn acteerwerk.

In februari zagen we in ‘De beentjes van Sint Hildegard’ met Herman Finkers hoe een man verstikt werd door de allesoverheersende liefde van zijn vrouw. Een maand later laat ‘Hope gap’ juist zien hoe de liefde is weggesijpeld uit het huwelijk van Edward (Bill Nighy) en Grace (Annette Bening, r.). Hij kan niet de man zijn die zij wil dat hij is en dat zien we in scènes waarin ze ver van elkaar in de kamer zitten, of onenigheid hebben over het etentje voor hun dertigjarig jubileum. Zij vindt dat hij
zich moet uiten en niet louter wikipediaweetjes moet blijven opdiepen, hij ziet dat ze beiden ongelukkig zijn en pakt zijn koffer. Hij heeft toevallig toch al een nieuwe vriendin op het oog die hem wel accepteert als de stille, bedachtzame man die hij is. Grace huilt uit bij haar zoon Jamie (Josh O’Connor, b.) en probeert via hem Edward over te halen terug te komen.

Telefoonboek
Films over verbroken liefdes zijn vaker en beter gemaakt, zoals ‘Eternal sunshine of the spotless mind’ of ‘Call me by your name’. Het verhaal van ‘Hope gap’ stelt weinig voor en soms is de film pretentieus, met verwijzingen naar gedichten of de terugtrekking van Napoleon uit Rusland. Het gevaar van gebakken lucht ligt op de loer. Gelukkig zijn de twee hoofdrolspelers ijzersterk. Zij weten zelfs het voorlezen van een telefoonboek aangenaam te maken. Het personage van Bill Nighy is een stille man die zichzelf wegcijfert en het liefste zou verdwijnen in een hoekje. Maar Nighy weet hem toch enige statuur te geven en je begrijpt zijn keuze voor zijn geluk, ook al lijkt dat ten koste te gaan van dat van Grace. Bening overtuigt nog meer als de teleurgestelde vrouw die zwelgt in zelfmedelijden en niksend op de trap blijft zitten in haar badjas. De twee acteurs redden de film, die het verder vooral van sterke kleine momenten moet hebben.

Theezakje
Het genot zit voor de kijker in die kleine dingen. Het uitknijpen van een theezakje door vader én zoon, of de toast die omhoogschiet tijdens een moeizaam gesprek. De prachtige witte kliffen, of het vileine genot waarmee Grace aan Edward de naam van haar nieuwe hond laat weten: ‘Edward… Zit, Edward!’ Ook de website met gedichten over verlies, hoop en rouw is een goede vondst. Zoon William maakt die site met de gedichten waar zijn moeder troost uit put, omdat ‘anderen haar emoties
al eerder hebben gevoeld’ en ze dus niet alleen staat. ‘Hope gap’ is verre van sensationeel, vernieuwend of briljant, maar weet op die momenten de kijker toch te raken.

Vandaag op TV