TV Krant

Alita: battle angel (2019)


tvk_alita_gr.jpg
De makers van ‘Sin City’ en ‘Avatar’ imponeren met een visueel overtuigende mangaverfilming. Nog knapper is het dat hoofdpersoon Alita volledig menselijk lijkt terwijl ze volledig computergetekend is en dus bestaat uit bits en bytes.

Sinds 2003 wordt er al gewerkt aan verfilming van de succesvolle mangareeks ‘Alita’ van de Japanner Yukito Kishiro. Dat was dus al zestien jaar wachten voor de fans en als James Cameron (‘Avatar’, ‘Titanic’) het project niet uit handen gegeven zou hebben aan regisseur Robert Rodriguez (‘Sin City’, ‘Spy kids 4D’) hadden we nog veel langer moeten wachten. Cameron is namelijk veel te druk met zijn vervolgen op ‘Avatar’. Aan de andere kant is het misschien maar goed dat de film nu pas gemaakt is, want de performance capture-techniek is nu pas goed genoeg om de film een geloofwaardige hoofdrolspeler te geven. Met die filmtechniek worden acteurs (in dit geval Rosa Salazar) in een pak vol sensoren gehesen, doen hun kunstje en de computertovenaars tekenen een karakter om die acteer-prestatie heen. In het verleden leverde zo’n werkwijze bijvoorbeeld al Gollum in ‘The lord of the rings’ op en de enorme gorilla in ‘King Kong’. Allemaal heel knap, maar een half mens half robot zoals Alita digitaal tot leven wekken is een heel stuk ingewikkelder.

26th Century Fox
Na een leuk grapje met het logo van 20th Century Fox, dat omgezet is naar 26th Century Fox, omdat de film zich afspeelt in de 26ste eeuw, zien we al snel hoe goed het vermenselijken gelukt is. Alita’s hart en hoofd zijn door een cyborgdokter gevonden op een schroothoop en van een nieuw lijf voorzien. De eerste close-up zoomt direct in op haar gezicht en de lippen en minuscule vlekjes in haar gezicht maken Alita levensecht. Ondanks haar enorme (manga)ogen heb je het idee dat je naar een meisje van vlees en bloed zit te kijken, ook al heeft ze een mechanisch lijf met schroefjes en metalen. Haar zichtbare verrukking als ze sinaasappel
of chocolade proeft, spreekt eveneens boekdelen.

Watergordijn
Visueel is ‘Alita: Battle angel’ sowieso geslaagd. De stad Iron City is een zompige cyberpunk-versie van de toekomst met vreemde eenwielige voertuigen, een grens die op een water-gordijn lijkt en straatmuzikanten die met drie handen hun instrument bespelen. Het verhaal valt helaas wat tegen. Samen met straatschoffie Hugo zoekt ze een manier om in de geheimzinnige stad Zalem te komen, die boven hun hoofden zweeft, en erachter te komen wie Alita eigenlijk is. Er is vooral veel actie met gevechten tegen andere cyborgs in don-ere straatjes of op een racebaan voor de sport Motorball. Omdat je niet meeleeft met de tegenstanders is het net alsof Alita een willekeurig hoopje schroot in elkaar mept. Zonde, want met zo’n menselijk karakter was er ruimte geweest voor een veel diepgravender verhaal over identiteit, loyaliteit en vader-dochterliefde. Nu is het voornamelijk een visueel actiespektakel. Een smakelijk filmhapje dat het goed zal doen in de bioscopen, maar op het vernuftige van het hoofdpersonage na geen blijvende indruk maakt. Misschien komt dat in deel twee, waar al duidelijk naar gehint wordt.

Vandaag op TV