TV Krant

I, Tonya (2018)


11cm_ITonya_st.jpg
‘I, Tonya’ wordt zo vet aangezet dat het soms over the top lijkt te gaan. Maar tussen de grove grappen en drievoudige sprongen door pakt de film dramatisch, origineel en onbedaarlijk grappig uit.

Tijdens de Olympische Spelen in Zuid-Korea vertonen de vrouwelijke kunstschaatsers woensdag en vrijdag hun sprongen. Met een fraai gevoel voor timing verschijnt daarom deze week de biografische film ‘I, Tonya’ over de kunstschaatsster Tonya Harding. Zij wordt gespeeld door Margot Robbie, wier hoofd in sommige scènes op dat van een echte kunstschaatsster werd geplakt.

Keiharde moeder
Tonya werd vooral bekend doordat ze opdracht gegeven zou hebben de knie van haar concurrente Nancy Kerrigan te verbrijzelen. We zien haar armzalige jeugd in een trailertrash-omgeving en een moeder (de geweldig spelende Allison Janney) die haar slaat en door laat schaatsen als de kleine Tonya nodig moet plassen… Vervolgens zien we hoe Tonya beter en beter wordt, maar door haar slechte imago lage cijfers van de jury krijgt. Hoe kan ze toch op de Olympische Spelen komen?

Niet subtiel
De film heeft een nepdocumentairestijl met karakters die recht in de camera praten en dat soms zelfs doen terwijl ze in elkaar geslagen worden. Subtiel is het bepaald niet, maar het werkt wonderwel bij het inkleuren van het bijzondere leven van Tonya. Die drie Oscarnominaties zijn terecht, want dit is een originele en bijzonder grappige film van olympisch niveau.

Vandaag op TV