TV Krant

The taking of Pelham 1 2 3 (2009)


PELHAM.jpg
Het is weer eens wat anders: in plaats van een vliegtuig, trein of bus wordt er in 'The taking of Pelham 123' een metro gekaapt! Denzel Washington moet ervoor zorgen dat de situatie niet ontspoort.

Na een jarenlange gevangenisstraf heeft witteboordencrimineel Ryder (John Travolta) zijn lesje niet geleerd. Sterker nog, hij is zo gefrustreerd dat Ryder met een groep gelijkgestemden de metro Pelham 123 (oftewel de metro die vanuit station Pelham om 23 over 1 is vertrokken) halverwege de rit kaapt. Metrocoördinator Walter Garber (Denzel Washington) ziet op zijn computerscherm dat de Pelham 123 stilstaat, dus hij belt nietsvermoedend met de bestuurder. Tot zijn schrik krijgt hij Ryder aan de lijn, die Garber direct tot tussenpersoon bombardeert. De eis van de kapers: binnen één uur tien miljoen dollar, anders gaan ze de gegijzelde passagiers vermoorden.

In de Nederlandse showbizzwereld is de ‘Leco-look’ populair. Societydames als Connie Breukhoven, Leontine Borsato, Estelle Gullit en Caroline Tensen laten zich allen onder handen nemen door visagist Leco van Zadelhoff. Wat je dan wel krijgt is dat al die vrouwen, doordat ze dezelfde kenmerkende make-up en kapsel krijgen aangemeten, erg op elkaar lijken. Hetzelfde is het geval met de films van Tony Scott, die samen met zijn broer Ridley verantwoordelijk is voor de ‘Scott-look’. Typerend aan deze look is dat de stijl minstens net zo belangrijk is als de inhoud. De films van de Britse broertjes zijn op een videoclipachtige manier geknipt en visueel overweldigend: zweet, stof, rook, lichtinval... Alles is prachtig in beeld gebracht. Oudere broer Ridley bezondigt zich hier ook aan, maar hij heeft vaker sterke scripts tot zijn beschikking waardoor het praatje en het plaatje (denk maar aan de Oscarwinnaar ‘Gladiator’) beter met elkaar in evenwicht zijn.

Tony Scott is dus de jonge hond van het stel. Maargoed, als hij eenmaal zijn wilde haren verliest en ouder wordt zal hij ook heus wat meer op het verhaal gaan focussen. Toch? Nou... het is juist dat Tony allesbehalve jong is. Hij is al 65 jaar, die gaat het niet meer rustiger aan doen. Sterker nog, hij lijkt in zijn laatste drie films (‘Man on fire’, ‘Domino’, ‘Deja vu’) het visuele bombardement juist steeds meer op te voeren. Voor zijn nieuwste film, ‘The taking of Pelham 123’ voegt hij weer een nieuw stijlfoefje toe. Naast de eerder genoemde visuele flair en niet te vergeten donderende soundtrack, zet hij nu regelmatig het beeld stil. Hierdoor kunnen we het moment, bevroren in tijd, even goed op ons laten inwerken.

Het ziet er weer prachtig uit, en hoofdrolspeler Denzel Washington speelt ook prachtig. Dit is de vierde keer dat de acteur opdraaft in een film van Tony Scott, dus die twee kunnen lezen en schrijven met elkaar. En filmmaken, wat ‘The taking of Pelham 123’ laat zien. Je bent al zo gewend dat Washington vakwerk aflevert, dat je er zelden meer bij stilstaan hoe goed hij eigenlijk is. Want zijn Walter Garber is eigenlijk een moeilijk persoon om te spelen. Niet omdat hij zo complex is, maar juist omdat het zo’n doodnormale vent is. Garber is geen stoere held, maar een wat grijze muis, een metrocoördinator die voornamelijk achter zijn bureau koffie drinkt en via de intercom contact heeft met de machinisten. Als je daadwerkelijk lang naar zo iemand moet kijken zou je van verveling in slaap vallen, maar door de charismatische uitstraling van de acteur blijf je geboeid. Trouwens, lang hoeven we niet naar zijn dagelijks werk te kijken, want al snel krijgt hij te maken met de maniakale crimineel Ryder. “Je moet niet met mij praten, maar met een politieonderhandelaar!” piept Garber nog, maar helaas voor hem heeft Ryder besloten dat Garber de tussenpersoon moet worden.

John Travolta heeft duidelijk plezier in zijn rol van labiele maniak Ryder. Bij het spelen van een slechterik kan je natuurlijk enorm veel registers opentrekken, en dat doet Travolta dan ook. Van rustig, haast sympathiek kan hij zo veranderen in een woedende furie, die zonder pardon mensen vermoordt. Dit klinkt als een interessanter persoon dan Travolta er van maakt; zijn Ryder blijft een beetje een leeg vat, waarbij je nooit een bevredigend antwoord op de 'waarom doet hij dit?'-vraag krijgt. Ryder is eigenlijk gewoon gek. Hierdoor is het meer een zielig mannetje dan een volwaardige tegenstander voor de intelligente Garber.

Maarja, deze derde verfilming van John Godey's gelijknamige roman (waarvan de eerste versie uit 1974 met Walter Matthau en Robert Shaw zeker een klassieker genoemd mag worden) is door de Scott-look weer zo'n feest voor het oog dat je de weinige diepgang bijna vergeet. Let wel: bijna, want als je erover gaat nadenken besef je toch dat echte schoonheid van binnen komt.

Vandaag op TV


Deze website maakt gebruik van Cookies. Waarom? Klik HIER voor meer informatie.