TV Krant

Young adult (2011)


3_16.jpg
Schrijfster Mavis Gary wil de relatie met haar vroegere vriendje Buddy nieuw leven inblazen. Dat hij ondertussen getrouwd is en een kind heeft, maakt Mavis helemaal niks uit!

Mavis Gary (Charlize Thron) verdient een aardige boterham met het schrijven van tienerromans. Toch heeft de dertiger een onbestemd gevoel: een bepaalde nestingsdrang maakt zich van haar meester, en Mavis is ervan overtuigd dat de man met wie ze een toekomst wil opbouwen Buddy Slade (Patrick Wilson) is, haar vriendje tijdens highschool. Ze keert terug naar Mercury, het gat waar ze is opgegroeid en wat ze al jaren geleden heeft ingeruild voor een bestaan in de grote stad. In Mercury aangekomen blijkt Buddy niet alleen getrouwd met de sympathieke Beth (Elizabeth Reaser), maar heeft het stel ook net een baby’tje gekregen. Maar Mavis is er zo zeker van dat zij en Buddy bij elkaar horen, dat ze er alles aan doet om Buddy van zijn gezinnetje los te weken. Haar partner in crime is Matt Freehauf (Patton Oswalt). Tijdens highschool keek zij als populaire meid niet naar deze nerd om, maar nu blijkt hij erg handig te zijn bij het uitvoeren van haar snode plannetjes.

Reikhalzend
Voor 2007 was Jason Reitman vooral bekend als zoon van Ivan Reitman, die klassiekers als ‘Stripes’ en ‘Ghostbusters’ heeft geregisseerd. En de naam Diablo Cody was voor dat jaar maar bij een héél specifiek gezelschap bekend, aangezien zij de kost verdiende als stripper en medewerker van een sekslijn. Maar in 2007 stond dit duo in één klap op de kaart door ‘Juno’, die hij regisseerde en zij schreef. De film gaat over een tienerzwangerschap, maar ondanks dit zware onderwerp is de film komisch, ontroerend en slim. Het leverde Cody pardoes de Oscar op voor Beste script. Niet verwonderlijk dus dat er reikhalzend werd uitgekeken naar hun tweede film samen: ‘Young adult’.

Ab fab
Het is een bitterzoet drama geworden over niet volwassen willen worden. Maar in de eerste helft zetten Reitman en Cody de kijker bewust op het verkeerde been, door net te doen of ‘Young adult’ een comedy is. Want in het begin lach je je slap om Mavis Gary. Hoe ze door het leven struikelt met een fles wijn aan haar lippen, en door de vloeibare moed die de alcohol haar geeft iedereen afbitst. Ze is een type dat zo in ‘Absolutely fabulous’ kan opdraven. Ook de tegenstellingen tussen de stadse Mavis en het dorpse Mercury zijn grappig. In het gemoedelijke gehucht is ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’ het credo. Oud-inwoonster Mavis valt dus hopeloos uit de toon als ze met haar designeroutfit en opgetut uiterlijk het plaatselijke café binnenkomt, waar iedereen in fleecetruien en slobberbroeken rondloopt. De vis-uit-het-water fratsen van Mavis roepen een lach op, alsmede d’r pogingen om haar knappe, maar wat simpele ex-vriendje Buddy weer voor zich te winnen.

Triest figuur
Maar halverwege de film krijg je als kijker een wat onbestemd gevoel: is deze situatie wel zo grappig? Is Mavis Gary eigenlijk niet een heel eenzaam en triest figuur? Die wanhopig terug wil naar een periode waarin ze nog wél populair en geliefd was, namelijk haar tienerjaren. Mavis is nog steeds knap (zeker als ze zich opdirkt), maar zelfs de dikke laag make-up kan niet verhullen dat haar gezicht door het verstrijken der jaren (en een fikse alcoholverslaving) ten prooi is gevallen aan rimpels, wallen en een slechte huid. En de op het eerste gezicht komische pogingen om Buddy te schaken worden op een gegeven moment wat ongemakkelijk. Mavis is er echt van overtuigd dat zij en Buddy voor elkaar bestemd zijn, maar de geforceerde versierpogingen (hard lachen om zijn flauwe grappen, Buddy iets te lang omhelzen, proberen hem te zoenen) worden gênant, zekert omdat het anderen -waaronder zijn vrouw- gaat opvallen. In de tienerromans (oftewel: young adult-boeken) die Mavis schrijft, zou het sprookje van twee highschool-sweethearts die na al die jaren weer in elkaars armen vallen, zomaar kunnen gebeuren. Maargoed, je hebt boeken, en je hebt de werkelijkheid. Maar dat onderscheid is de labiele Mavis duidelijk verloren.

Sympathie
‘Young adult’ gaat net als ‘Juno’ over een niet alledaags onderwerp. De film laat de kijker erom lachen, maar stemt tegelijkertijd tot nadenken. ‘Young adult’ wordt gedragen door Charlize Theron, die de sterren van de hemel speelt en er voor zorgt dat we toch altijd een greintje sympathie voor Mavis behouden, zelfs in haar meest feekserige momenten. Toch hebben wij een voorkeur voor ‘Juno’, en dat komt door de gevoelskwestie: waar ‘Juno’ een dromerige, optimistische sfeer heeft (mede door de jeugdige personages, die hun toekomst nog volledig open hebben liggen), komt ‘Young adult’ met een onaangename realitycheck: Als dertiger kom je erachter dat niet alle dromen uitkomen, en niet alles mogelijk is. En dan prefereren wij toch de blijdere boodschap.

Vandaag op TV