TV Krant

Lone survivor (2013)


f-lone_survivor.png
Wat een routinemissie had moeten worden, eindigt voor vier elitesoldaten in een nachtmerrie, als ze het in Afghanistan moeten opnemen tegen een enorme overmacht in onbekend gebied. 'Lone survivor' is het intense verslag van dit waargebeurde verhaal. De film 'Saving private Ryan' uit 1998 is een prima oorlogsfilm, maar wat hem werkelijk bijzonder maakt, is de openingsscène, waarin de geallieerden de kust van Normandië bestormen. Een halfuur lang zit je tussen rondvliegende kogels, afgerukte ledematen, blinde paniek, explosies, lawaai en geschreeuw. Die opening slaat in als een bom, en het is goed dat de film daarna relatief rustiger wordt, want als kijker moet je echt even op adem komen. 'Lone survivor' heeft dat intense ook, maar dan andersom. Het eerste half uur is nog redelijk rustig, maar als eenmaal de vier Amerikaanse soldaten geconfronteerd worden met tientallen talibanstrijders, beland je als kijker midden in een hels gevecht dat anderhalf uur duurt. De film heeft al een extra lading doordat het verhaal waargebeurd is ('Lone survivor' is gebaseerd op de gelijknamige biografie van Marcus Luttrell, de enige aan Amerikaanse zijde die de beproeving heeft overleefd), maar het is zeker ook de verdienste van regisseur Peter Berg dat hij het vuurgevecht negentig minuten lang boeiend weet te houden.

IJzervreters
De film opent slim met een montage waarin beelden te zien zijn van de loodzware training die de elitesoldaten van de Navy SEAL's (afkorting van SEa Air, Land) ondergaan. Je gelooft gelijk dat de opleiding bikkelharde ijzervreters oplevert die voor elkaar door het vuur gaan. Op de basis in Afghanistan leer je de vier hoofdpersonages kennen: Marcus Luttrell (Mark Wahlberg), Michael Murphy (Taylor Kitsch), Danny Dietz (Emile Hirsch) en Matt Axelson (Ben Foster). Ze bakkeleien met elkaar op een kameraadschappelijke manier, en ze mailen met hun geliefden thuis over de aanschaf van huisdieren dan wel de kleur van het behang in de huiskamer. Hierdoor heb je ze voldoende leren kennen om met ze mee te leven, en als ze zijn gedropt in vijandelijk gebied voor Operatie Red Wings, hoop je tegen beter weten in op een goede afloop. Maar daarvoor geeft de titel 'Lone survivor' ('enige overlevende') iets te veel weg. Het is dus wachten tot het fout gaat.

Vastberaden

Als de pleuris eenmaal uitbreekt, gaan Luttrell en zijn maten met de moed der wanhoop, maar ook vastberaden de ongelijke strijd aan. En wat gaan ze door een hel. De SEAL's krijgen kogels in armen, ruggen, voeten, benen, en zelfs in het hoofd. Bij eentje worden de vingers afgeschoten. Ze proberen zich van hun belagers te verlossen door zich van een zeer steile rotswand naar beneden te storten. De camera registreert onverbiddelijk hoe de lichamen elke uitstekende tak en rotspunt raken, om vervolgens hard op de grond te smakken. En alsof dit niet intens genoeg is voor de kijker, doen ze hetzelfde even later nóg een keer?

Kameraadschap
Is de film patriottisch? Tja, de Amerikaanse vlag is nooit ver weg, en de SEAL's zijn overduidelijk trots op de 'good old US of A'. Maar 'Lone survivor' is absoluut geen film waarin de Amerikanen in hun eentje de situatie wel even redden. Operatie Red Wings draait in feite op een mislukking uit, en Luttrell wordt uiteindelijk door een Afghaanse dorpeling beschermd en verzorgd. De film gaat over kameraadschap onder de meest extreme omstandigheden. En het is fijn om te zien dat die kameraadschap er niet alleen is tussen SEAL's onderling, maar dus ook tussen volslagen vreemden. Het geeft een ziel aan dit intense, meeslepende actiedrama.

Vandaag op TV