TV Krant

Hope Springs (2012)


Hope.jpg
Meryl Streep en Tommy Lee Jones gaan in relatietherapie in ‘Hope springs’. Net als de therapie loopt de film soms wat stroef, maar lijkt toch op een doorbraak af te stevenen.

Populair stadje, dat Hope springs. In 2003 dook Colin Firth er onder om een relatiebreuk te verwerken, in 2009 was het de locatie waar vier Schotse vriendinnen een hotel begonnen, en nu in 2012 is Hope springs het toevluchtsoord van Meryl Streep om haar huwelijk te redden. We hebben het hier over respectievelijk een film, serie en film die niet alleen ‘Hope springs’ als titel hebben, maar ook die naam kozen voor hun fictieve stadje. Het is dan ook een mooie, inspirerende naam: vrij vertaald betekent het zoiets als ‘Hoop komt tot leven’.

Vuur
En hoop is wat Kay Soames (Meryl Streep) nog heeft. Hoop om haar ingedutte huwelijk weer nieuw leven in te blazen. Ze is al dertig jaar getrouwd met Arnold (Tommy Lee Jones). Het gaat niet eens slecht, maar de passie is al jaren geleden verdwenen. Arnold vindt het wel best zo, maar Kay wil een poging wagen om het vuur weer in hun relatie terug te krijgen, zowel uit bed als in bed. Ze schrijft zich in voor een week huwelijks- en sekstherapie bij de befaamde relatietherapeut Bernie Feld (Steve Carell) in het plaatsje Hope Springs. Arnold wil niet, maar als Kay dreigt met een scheiding, gaat hij met nauwelijks verholen tegenzin toch mee. Valt hun huwelijk nog te redden?

Pikant of gênant?
Het scenario van ‘Hope springs’ stond op de zogeheten ‘black lijst’. Dit klinkt niet als een aanbeveling, maar deze jaarlijkse lijst bevat juist de beste, nog niet verfilmde filmscripts. Nu we het script kunnen ‘zien’, is het voor de kijker even zoeken naar de schoonheid ervan. Want zo op het eerste gezicht is het niet meer dan een voortkabbelende comedy, over twee langgetrouwden op zoek naar de verloren passie. Dit levert een beetje oubollige humor op. Een relatietherapeut die aanraadt om seks op vreemde plaatsen te hebben, o lala… En het is vervolgens verre van grappig om twee zestigers te zien die ‘het’ in de bioscoop doen. Het is niet eens pikant, maar eerder gênant. En het gestuntel maakt het eigenlijk alleen maar erger. Hetzelfde bij een scène waarin Kay met rode konen in boeken met seks-tips bladert, om vervolgens op de wc met een banaan het één en ander bij zichzelf ‘uit te proberen’.

Vastgebakken
Maar wie voorbij de eerste indruk kijkt, ziet dat er toch wel meer achter zit. Het verhaal is zowel intiem als universeel, want er zullen tig meer stellen zijn die met het probleem van het echtpaar Soames kampen. En dan valt op hoe gelaagd de personages zijn. Arnold is een man vastgebakken in routine, maar ook angst. Angst om zijn vrouw kwijt te raken die in therapie wil. Ergens in de film zegt hij: “Ook al heb je geen probleem als je in therapie gaat, je komt er zeker uit mét problemen. Want er worden dingen gezegd die niet teruggedraaid kunnen worden.” Hij is liever tevreden bij een redelijk huwelijk zonder verassingen, dan een bruisend huwelijk waar hij door de mand kan vallen als saaie piet. Kay wil zich hier juist niet bij neerleggen. Er moet meer zijn dan dit, en ze wil wel weer eens lichamelijk contact dat verder gaat dan het vriendelijke schouderklopje en de vluchtige kus.

Lichaamstaal
Als acteerkanonnen Meryl Streep en Tommy Lee Jones iets goed kunnen, is het wel om een personage compleet geloofwaardig te maken. Omdat Kay en Arnold écht zijn, voel je dat hun gevoelens dat ook zijn. Hierdoor is het ontroerend om te zien hoe Kay alles wil doen om haar huwelijk te redden, en de manier waarop brompot Arnold (met zijn uiterlijk is Tommy Lee Jones de brompot onder de brompotten) langzaam ontdooit, levert ook mooie beelden op. En de humor komt voort uit de lichaamstaal: Elke keer als therapeut Bernie Feld het woord ‘seks’ laat vallen (en dat doet ‘ie vaak) zie je Arnold steeds verder ineen krimpen op de bank, terwijl Kay’s wenkbrauw steeds verder omhoog gaat. Meesterlijke lichaamstaal, de acteurs zeggen veel door niks te zeggen.

Eerlijk portret
Steve Carell, waarvan we weten dat hij heel leuk kan zijn, laat zijn grapjas uit en speelt de rol van therapeut op een serieuze manier. Hij is duidelijk de aangever om Streep en Jones te laten schitteren, en dat is precies wat het duo doet. En ze houden de spanning erin; want voor elke doorbraak die ze hebben, volgt er een terugslag, en blijft het tot het laatst toe onduidelijk of het stel de relatietherapie zal overleven. Toch kunnen ze niet voorkomen dat de pit die hun relatie mist, hier en daar ook wat in de film ontbreekt. Desondanks is ‘Hope springs’ een eerlijk portret van het huwelijk, met alle pijn en humor die erbij komt kijken.